မူရင္း ... ဂ်ပန္စာေရးဆရာ Jirō_Akagawa (赤川次郎) February 29, 1948
ညနက္သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္ ျမိဳ႕ျပင္က တံတားေပၚမွာ လူသူကင္းရွင္းေနတယ္။ ရုတ္တရက္ အေဝးက အေမွာင္ထုထဲမွာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးရဲ႕ သ႑ာန္တစ္ခု မႈန္ဝါးဝါး ထြက္ေပၚလာခဲ့တယ္။ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ နာမည္က မလင္းၾကည္ျဖစ္တယ္။ မလင္းၾကည္က အထုပ္တစ္ထုပ္ကို ရင္ခြင္ထဲ ခပ္တင္းတင္းေပြ႔ျပီး တံတားဘက္ကို အလွ်င္စလို လွမ္းလာေနတယ္။
တံတားေပၚေရာက္တာနဲ႔ ေျခအစံုကိုရပ္ျပီး တံတားေအာက္က ေရစီးသန္တဲ့ ေခ်ာင္းကို မလင္းၾကည္ ငံု႔ၾကည့္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ရင္ခြင္ထဲက အထုပ္ကို ေခ်ာင္းထဲ အလွ်င္အျမန္ ပစ္ခ်လိုက္တယ္။ အထုပ္ထဲမွာ လူမသိႏိုင္တဲ့ လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္ေတြပါတယ္။ ဘာအေၾကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္ကို ခင္ပြန္းကိုထြန္းဘို အသိခံလို႔ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ မလင္းၾကည္နားလည္တယ္။
အထုပ္ကိုပစ္ျပီး အိမ္ဘက္ကို မလင္းၾကည္ ေျခကုန္သုတ္သင္ ျပန္လာခဲ့တယ္။ မနက္မွာ ခင္ပြန္းနဲ႔ သမီးအတြက္ မနက္စာျပင္ေပးဖို႔ မလင္းၾကည္ အေစာၾကီးထရဦးမယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေနာက္ေဖးတံခါးကို မလင္းၾကည္ အသာေလးဖြင့္လိုက္တယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ကို ျဖတ္ျပီး အိပ္ခန္းထဲ မလင္းၾကည္ ခိုးအဝင္မွာ အိပ္ခန္းဝမွာ ရပ္ေနတဲ့ ကိုထြန္းဘိုကို ေတြ႔လိုက္တယ္။
"မင္း ဘယ္သြားတာလဲ? " ခက္ထန္တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ကိုထြန္းဘိုက ေမးတယ္။
ရုတ္တရက္မို႔ မလင္းၾကည္ဆီက ဘာသံမွ ထြက္မလာခဲ့ဘူး။
"လူအျမင္ခံလို႔ မရတဲ့အရာ သြားပစ္တာ မဟုတ္လား"
ၾကည့္ရတာ မလင္းၾကည္ရဲ႕ အျပဳအမႈကို ကိုထြန္းဘို ရိပ္မိဟန္တူတယ္။ မလင္းၾကည္ရဲ႕ မ်က္ႏွာျဖဴေရာ္သြားခဲ့တယ္။
"ဘာသြားပစ္တာလဲ.. ေျပာစမ္း! "
"ကြ်န္မကို ဘာသံသယျဖစ္ေနတာလဲ? " မလင္းၾကည္ ေခါင္းခါရင္း ကိုထြန္းဘိုကို ျပန္ေမးလိုက္တယ္။
"မင္းအစား ငါေျဖမယ္... မင္းပစ္လိုက္တဲ့ အရာက မင္းကိုၾကိဳက္ေနတဲ့ ဟိုအရာရွိရဲ႕ စာေတြ မဟုတ္လား! " တကယ္ေဒါသထြက္ေနတဲ့ ပံုနဲ႔ ကိုထြန္းဘိုေအာ္တယ္။
မလင္းၾကည္ မ်က္လံုးျပဴးသြားမိတယ္။ တစ္ခုခုေျပာဖို႔ ပါးစပ္လႈပ္သြားေပမယ့္ မလင္းၾကည္ေခါင္းငံု႔ျပီး အၾကည့္ကို ေျခဖ်ားဖက္ ေရြ႔ထားလိုက္တယ္။ မလင္းၾကည္ ႏုတ္ဆိတ္ေနခဲ့တယ္။
"မင္းတကယ္ပဲ အဲေကာင္နဲ႔ျဖစ္ေနျပီ မဟုတ္လား! "
ကိုထြန္းဘိုရဲ႕ ေအာ္သံနဲ႔တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ "ျဖန္း" ဆိုတဲ့ ပါးရိုက္သံက ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ထြက္လာခဲ့တယ္။ မ်က္စိေတြျပာ၊ ေခါင္းပါမူးေနာက္ျပီး ကုတင္ေပၚ မလင္းၾကည္ ပံုက်သြားခဲ့တယ္။ အားခဲျပီး မလင္းၾကည္ ကိုယ္ကိုထူမတ္လိုက္တယ္။ ေခါင္းေမာ့္ၾကည့္ေတာ့ ကိုထြန္းဘိုရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ကို မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ကုတင္ေဘးမွာ ရပ္ေနတဲ့ သမီးကို မလင္းၾကည္ ေတြ႔လိုက္မိတယ္။ ေၾကာက္ရြ႔ံျခင္း၊ ေတြေဝျခင္းေတြက သမီးမ်က္ႏွာေပၚမွာ ထင္ဟပ္လို႔ေနတယ္။
"ကြ်န္မက ဘယ္သူ႔သမီးလဲ? အေဖ့သမီးလား? ဟိုအရာရွိသမီးလား? "
ရုတ္တရက္ သမီးက မလင္းၾကည္ကို ေမးလိုက္တယ္။ မလင္းၾကည္ တုန္လႈပ္သြားမိတယ္။ ျပီးမွ တအံ့တၾသ...
"ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုေမးရတာလဲ သမီး? "
"ကြ်န္မ သိခ်င္တယ္"
မလင္းၾကည္ အတန္ၾကာ ႏုတ္ဆိတ္သြားမိတယ္။ ညေလးညႇင္းက အျဖဴေရာင္ေျပာင္းစ သူ႔ဆံႏြယ္ကို ေဆာ့ကစားေနတယ္။ အခ်ိန္ၾကာမွ မလင္းၾကည္က သမီးကို "ေကာင္းျပီသမီး... သမီးကို ေမေမေျပာျပမယ္။ သမီးတစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ေမေမ ေျပာျပတာေနာ္....."
"သမီးေဖေဖမွာ ေမေမနဲ႔လက္မထပ္ခင္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရွိခဲ့တယ္။ မၾကင္ေမ.. လို႔ေခၚတယ္"
မလင္းၾကည္နဲ႔ မၾကင္ေမက ေက်ာင္းေနဖက္ေတြျဖစ္တယ္။ အလယ္တန္းမွာ သူတို႔က ကိုထြန္းဘိုေအာက္ တစ္တန္းငယ္သူေတြျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြျဖစ္ၾကတဲ့ မလင္းၾကည္နဲ႔ မၾကင္ေမက ကိုထြန္းဘိုကို တစ္ဖက္သတ္ တိတ္တခိုး စဲြလမ္းေနၾကတယ္။ ကိုယ္ႏွစ္သက္သူကို မိန္းကေလးဘက္က စျပီး မဖြင့္ေျပာသင့္တဲ့ ေခတ္မွာ ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ဒီကိစၥကုိ ေရငံု႔ေနတာကလဲြလို႔ "ရည္းစားလုဖက္ေတြ" မျဖစ္ခဲ့ၾကဘူး။
မလင္းၾကည္က အေတာ္အသင့္ ခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစုက ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ မၾကင္ေမက ဖတဆိုးျဖစ္ျပီး မုဆိုးမမိခင္နဲ႔ ဘဝကို ဆင္းဆင္းရဲရဲ ျဖစ္ေက်ာ္ခဲ့ရတယ္။ မလင္းၾကည္ကိုယ္ေပၚက အဝတ္အစား လွလွေလးေတြကို မၾကင္ေမ မဝတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မလင္းၾကည္လို မေပ်ာ္ပါးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မၾကင္ေမလို လွပတဲ့ရုပ္ရည္၊ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔မႈေတြ သူ႔မွာမရွိဘူးဆိုတာ မလင္းၾကည္သိတယ္။
တစ္ခုေသာ ပူျပင္းတဲ့ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ျပႆနာတစ္ခု စခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔က မလင္းၾကည္တို႔အိမ္ကို မၾကင္ေမ ရုတ္တရက္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကိုထြန္းဘိုလည္း တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ မလင္းၾကည္တို႔အိမ္မွာ ရွိေနခဲ့တယ္။ မၾကင္ေမရဲ႕ ေနာက္မွာ မ်က္ႏွာထား ခပ္တင္းတင္းနဲ႔ လူၾကီးတစ္ေယာက္ လိုက္ပါလာတယ္။ အဲဒီလူက မၾကင္ေမအေမ အလုပ္လုပ္တဲ့ သူေဌးအိမ္က လူယံုျဖစ္တယ္။
"အဲဒီေကာင္မကို ထြက္လာခိုင္းစမ္း!"
လူယံုက တစ္ဖက္ကေအာ္ရင္း တစ္ဖက္က အိမ္ၾကီးရွင္ရဲ႕သမီး မွန္တင္ခံုေပၚ ခြ်တ္ထားတဲ့ပတၱျမား ေပ်ာက္ဆံုးသြားေၾကာင္း၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေမကိုလာရွာတဲ့ မၾကင္ေမလည္း အိမ္ၾကီးထဲေရာက္ေနေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ပတၱျမားကို မၾကင္ေမခိုးယူခဲ့ေၾကာင္း စြပ္စဲြေတာ့တယ္။ အကူအညီမဲ့ေနတဲ့ မၾကင္ေမရဲ႕ မ်က္ရည္ကိုျမင္ေတာ့ ကိုထြန္းဘို မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မၾကင္ေမကို အိမ္ထဲဝင္ေစျပီး အိမ္ေရွ႕ကို ကိုထြန္းဘိုေဒါသတၾကီး ထြက္ခဲ့တယ္။ လူယံုနဲ႔ ကိုထြန္းဘို စကားမ်ားၾကေတာ့တယ္။
မဟုတ္မခံတဲ့ ကိုထြန္းဘိုရဲ႕ အျပဳအမႈေၾကာင့္ ထင္ပါတယ္... ကိုထြန္းဘိုနဲ႔ စကားဆက္မမ်ားဘဲ လူယံုၾကီး ထြက္သြားခဲ့တယ္။ မၾကင္ေမ ပတၱျမားခိုးတာကို လက္ပူးလက္ၾကပ္ သက္ေသနဲ႔မိတာ မဟုတ္တ့ဲအတြက္ သူတို႔လက္ေလွ်ာ့ခဲ့တယ္။
ေသြးဆုတ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ လန္႔ေနတဲ့ မၾကင္ေမရဲ႕ လက္ကို ကိုထြန္းဘို ဆုတ္ကိုင္လိုက္မိတယ္....
ပတၱျမားခိုးတဲ့ ကိစၥက အဲဒီမွာတင္ တစ္စခန္းမရပ္ခဲ့ဘူး။ မၾကင္ေမ ပတၱျမားခိုးယူတဲ့ သတင္းက ျမိဳ႕တစ္ခုလံုး ျပန္႔ႏွံ႔သြားခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့ မၾကင္ေမကို ဘယ္ေက်ာင္းသားကမွ အဖက္မလုပ္ခဲ့ဘူး။ စကားမေျပာခဲ့ဘူး။ အေမလည္း အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ခဲ့ရလို႔ မၾကင္ေမတို႔ ပိုၾကပ္တည္းခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုထြန္းဘိုက အဲဒီကိစၥအျပီးမွာ မၾကင္ေမကို ခ်စ္သြားခဲ့မိတယ္။ ကိုထြန္းဘိုရဲ႕ အခ်စ္က ကိုယ္ခ်င္းစာ၊ သနားတဲ့အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ ရင္ထဲ၊ အသဲထဲကေန တကယ္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္သြားမိတာျဖစ္တယ္။
မၾကင္ေမနဲ႔ ကိုထြန္းဘို ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားၾကေတာ့ မလင္းၾကည္လည္း ကိုထြန္းဘိုအေပၚထားတဲ့ သူ႔ေမတၱာကို ရင္ထဲမွာပဲ သိမ္းဆည္းထားလိုက္ေတာ့တယ္။ မၾကင္ေမအေပၚ မလင္းၾကည္ရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈေတြ ေပါ့မသြားခဲ့ဘူး။ အခ်စ္ကို ရင္ထဲမွာ သိုဝွက္ရင္း မၾကင္ေမတို႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြ သာယာေျဖာင့္ျဖဴးေစဖို႔ မလင္းၾကည္ ဆုေတာင္းခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ကိုထြန္းဘိုဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုတည္းနဲ႔ မၾကင္ေမတို႔ သားအမိရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးကို မေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီႏွစ္ရဲ႕ ေဆာင္းဦးေပါက္ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ မၾကင္ေမတို႔သားအမိ ေခ်ာင္းထဲခုန္ခ်ျပီး အဆံုးစီရင္ခဲ့ၾကတယ္။
"အဲဒီေနာက္မွာ ေမေမတို႔အိမ္ကို သမီးရဲ႕ေဖေဖ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ သမီးကို ေမေမေမြးခဲ့တယ္.. သမီး"
မလင္းၾကည္ စကားကို ခဏရပ္ျပီး ဆက္ျပန္တယ္။
"ဒါေပမယ့္ သမီးေဖေဖရဲ႕စိတ္မွာ မၾကင္ေမကိုပဲ လြမ္းဆြတ္ေနခဲ့တယ္။ ေမေမက သူ႔ဇနီး၊ မၾကင္ေမသာ သူ႔ခ်စ္သူ.. မၾကင္ေမကိုပဲ သူခ်စ္ခဲ့တယ္...."
မလင္းၾကည္ေျပာတာကို နားေထာင္ျပီး သမီး မသိမသာ သက္ျပင္းခ်မိတယ္။
"ဒီကိစၥနဲ႔ ေခ်ာင္းထဲ ေမေမပစ္လိုက္တဲ့ အထုပ္နဲ႔ ဘာမ်ားပတ္သက္ေနလို႔လဲ? "
"ဒီေန႔ ေမေမ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေတာ့ မ်က္ႏွာၾကက္မွာ ထိုးထည့္ထားတဲ့ ပတၱျမားတစ္လံုးကို ေတြ႔မိတယ္။ ၾကည့္ရတာ.. အဲဒီတုန္းက သမီးေဖေဖ ဟိုလူယံုနဲ႔ ရန္ထြက္အျဖစ္မွာ မၾကင္ေမ ခံုခုျပီး မ်က္ႏွာၾကက္ေပၚ ထိုးထည့္လိုက္ပံုရတယ္။ ေမေမေတြ႔ခဲ့လို႔ ေခ်ာင္းထဲ တိတ္တိတ္ေလးသြားပစ္လိုက္တာ သမီး"
"ဟာ.... ဟာ..... အဲဒီလိုလား ေမေမ.." အသက္ျပန္ရွဴသြင္းဖို႔ သူေမ့ေနခဲ့တယ္။
"ဒါဆို ဘာျဖစ္လို႔ ေဖေဖ့ကို ေျပာမျပတာလဲ"
သမီးအေမးကို မလင္းၾကည္ တစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္မိတယ္။
"မၾကင္ေမရဲ႕ အေသဆိုးက သမီးေဖေဖကို ေတာ္ေတာ္စိတ္ထိခိုက္ေစခဲ့ျပီးျပီ။ သမီးေဖေဖရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ မၾကင္ေမဟာ ေျခာက္ျပစ္ကင္းတဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္၊ တကယ္လို႔ အျဖစ္မွန္ကို ေျပာျပလိုက္ရင္ သမီးေဖေဖ ဘာျဖစ္သြားႏိုင္မလဲ.. သမီးေတြးၾကည့္ပါ"
"ေမေမ..."
မလင္းၾကည္ကို သမီး ခပ္တင္းတင္း ေပြ႔ဖက္လိုက္ျပီး "ေမေမကသာ ေဖေဖ့ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့သူျဖစ္တယ္" လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
သမီးရဲ႕ ေပြ႔ပိုက္မႈေအာက္မွာ မလင္းၾကည္ရဲ႕မ်က္ႏွာက ပန္းႏုေရာင္သမ္းလို႔ေလ.....
ျပီးပါျပီ
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
နာမည္ေတြကို ဖတ္ရလြယ္ေအာင္ ဂ်ပန္နာမည္ကေန အနီးဆံုး အသံတူယူထားပါတယ္။
綾子 = လင္းၾကည္
晶美 = ၾကင္ေမ
渡部 = ထြန္းဘို
Read More...
Collapse...
