အေမ့ကိုယ္စား

၂၀၀၈ ခုနစ္၊ ဧၿပီလ၊ ၃၀ ရက္ (ဗုဒၶဟူးေန႔)

က်ေနာ့္ အေမမွာ မ်က္လံုးတစ္လံုးတည္း ပါတာဗ်။ က်န္တဲ့ တစ္ဖက္က ခ်ဳိင့္ၿပီး မ်က္လံုး ေဟာက္ပတ္ႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ အီး .... ဘယ္ေလာက္ ရွက္စရာ ေကာင္းသလဲဗ်ာ။ ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္စရာႀကီး။ က်ေနာ္ သူ႕ကို မုန္းတယ္။ သူက က်ေနာ္ေနတဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းမွာ အလုပ္လုပ္တယ္ဗ်။ ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဆရာေတြအတြက္ ထမင္းဟင္း ခ်က္ေပးရတယ္။

မူလတန္း ေက်ာင္းသား ဘ၀တုန္းကေပါ႔။ တစ္ေန႔ အေမ က်ေနာ့္ အခန္းလာၿပီး က်ေနာ့္ကို လာႏႈတ္ဆက္တယ္။ က်ေနာ္ ရွက္လိုက္တာဗ်ာ။ သူ ဘာလို႔ ဒီလုိ လုပ္ရတာလဲ ဆုိတာ က်ေနာ္ စဥ္းစားမရဘူး။ က်ေနာ္ စူးစူးရဲရဲႀကီး ၾကည့္ၿပီး မ်က္ေစာင္း ထုိးပစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး က်ေနာ္ သူမရွိတဲ့ေနရာမွာ သြားပုန္းေနလိုက္တယ္။ ေနာက္ေန႔ အတန္းထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။
“အီး ..... မင္းအေမရဲ႕ မ်က္လံုးက တစ္ဘက္တည္း”

ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္သာ ေသလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္ဗ်ာ။ ေနာက္ၿပီး အေမ့ကို က်ေနာ့္ ျမင္ကြင္းထဲက ေပ်ာက္ကို သြားေစခ်င္တယ္။ အဲဒီေန႔က သူ႔ကုိ က်ေနာ္ ေတြ႕ၿပီးေတာ့ သူ႔ကုိ ေျပာခဲ့တယ္။
“က်ေနာ့္ကို အျမဲ ေပ်ာ္ရႊင္ ရယ္ေမာေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ျမင္ခ်င္ရင္ ခင္ဗ်ားႀကီး တစ္ေနရာမွာ သြားေသလိုက္ပါလားဗ်ာ”

အေမ က်ေနာ့္ကို ဘယ္လိုမွ မတုန္႔ျပန္ခဲ့ပါဘူး။ က်ေနာ့္မွာ ေဒါသျဖစ္လြန္းလို႔ က်ေနာ္ ေျပာခဲ့တာေတြကို စကၠန္႔မလပ္ ျပန္ျပန္ၿပီး စဥ္းစားေနမိတယ္။ အဲဒီလို ေျပာလိုက္လို႔ သူ ဘာျဖစ္သြားသလဲ က်ေနာ္ သတိမထားႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ျမင္တုိင္း ရွက္မိေနေတာ့ အိမ္မွာ ေနစရာ အေၾကာင္းကလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ေနလည္း မေနခ်င္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္း အိမ္မွာပဲ ေက်ာင္းစာ အသည္းအသန္ လုပ္ျဖစ္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာသြားသင္ဖုိ႔ အခြင့္အေရး ရလာခဲ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ အိမ္ေထာင္ က်ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ပိုင္ အိမ္ေလးတစ္လံုး ၀ယ္ႏိုင္လာၿပီး သားသမီး ရတနာေတြနဲ႔လည္း စည္ကားလို႔ေပါ႔။ အခု လက္ရွိအေနအထားမွာ သားသမီးေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ဘ၀ေလးကို ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္။

တစ္ေန႔ အေမ က်ေနာ့္ဆီ လာလည္တယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ မေတြ႕တာလည္း ႏွစ္ေတြ အေတာ္ၾကာၿပီ။ သူ႔ ေျမးေတြကိုဆို ျမင္ေတာင္ မျမင္ဖူးဘူးေလ။ သူ အိမ္တံခါးေရွ႕ လာရပ္ေတာ့ က်ေနာ့္ ကေလးေတြက ေလွာင္ေျပာင္ေနၾကတယ္။ သရဲမႀကီး၊ သရဲမႀကီးေပါ႔။ မဖိတ္ဘဲ လာတဲ့ သူ႔ကို က်ေနာ္ ေငါက္လႊတ္လိုက္တယ္။
“ခင္ဗ်ားႀကီး က်ဳပ္အိမ္ကို လာၿပီး က်ဳပ္ကေလးေတြကို လာေျခာက္ေနတာလား။ သြား ... အခုခ်က္ခ်င္း ထြက္သြား။”

အဲဒီလို ေျပာသံလည္း ၾကားလုိက္ေရာ အေမက ေျဖးေျဖးေလး ျပန္ေျပာၿပီး လွည့္ထြက္သြားပါတယ္။
“ေအာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြယ္။ အေမ လိပ္စာ မွား၀င္လာမိလို႔ပါ။”

တစ္ေန႔ အိမ္ကို စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာတယ္။ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က ေနခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းရဲ႕ ေက်ာင္းသားေဟာင္း စံုညီပြဲအတြက္ ဖိတ္စာပါ။ အဲဒီမွာ အေမ ရွိေနမွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ ဇနီးကို အလုပ္ကိစၥအတြက္ ခရီးထြက္ဖုိ႔လို႔ ညာလိုက္ရတယ္။

စံုညီပြဲၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ေနခဲ့တဲ့ အိမ္အိုေလးဆီ သြားခဲ့တယ္။ အံ့ၾသလြန္းလို႔ပါ။ က်ေနာ္ ေရာက္ေတာ့ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက အေမ ဆံုးသြားၿပီ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ေအာ္ ... က်ေနာ္ မ်က္ရည္ တစ္စက္ေတာင္ မက်ပါလား။
က်ေနာ္ ဖတ္ဖုိ႔ အေမ စာတစ္ေစာင္ ထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီစာကို ဖတ္ အၿပီးမွာေတာ့ .....

ခ်စ္သား
အေမ သားကုိ အခ်ိန္တိုင္း သတိရေနတာပါ။ ဟိုတစ္ေန႔က သားရဲ႕အိမ္ကို လာေတာ့ အေမ့ေျမးေလးေတြကို ေျခာက္လွန္႔သလို ျဖစ္သြားတာ အေမ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ သား စံုညီပြဲကို လာတက္မယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ အေမ အတိုင္းမသိ ၀မ္းသာသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားကို ေတြ႕ဖုိ႔ အိပ္ယာကေနေတာင္ အေမ မထႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ သား ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ကာလတေလွ်ာက္လံုး သားကို အရွက္ရေအာင္ အျမဲလုိလို လုပ္ေနမိတဲ့အတြက္ အေမ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ သား ဟုိး ငယ့္ငယ္အရြယ္တုန္းက ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရၿပီး မ်က္လံုးတစ္လံုး ကြယ္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒါ သား ဘယ္ မွတ္မိေတာ့မလဲ။ မ်က္လံုးတစ္လံုးတည္းနဲ႔ ႀကီးျပင္းရမယ့္ သားတစ္ေယာက္ကို အေမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လို ခြန္အား အစြမ္းသတၱိနဲ႔ ၾကည့္ေနရက္မွာလဲ သားရယ္။ ဒီေတာ့ အေမ့ မ်က္လံုး သားကို ေပးခဲ့တယ္ေလ။ အေမ သိပ္ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ အခုဆို အေမ့သားႀကီး ကမၻာေလာကတစ္ခုလံုးကို၊ သားရဲ႕ ဘ၀ေလးကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ႐ႈျမင္ေနႏိုင္ၿပီ။ အဲဒီ မ်က္လံုးႀကီးနဲ႔ေလ။ အေမ့ေနရာကေနေပါ႔။

အလံုးစံုေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖင့္
မင္းရဲ႕ အေမ

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ပို႔လာေသာ Forward Mail တစ္ေစာင္အား စီေလွ်ာ္သလို ဘာသာျပန္ထားသည္။

Read More...

Collapse...

အေမ့ကိုယ္စား

၂၀၀၈ ခုနစ္၊ ဧၿပီလ၊ ၃၀ ရက္ (ဗုဒၶဟူးေန႔)

က်ေနာ့္ အေမမွာ မ်က္လံုးတစ္လံုးတည္း ပါတာဗ်။ က်န္တဲ့ တစ္ဖက္က ခ်ဳိင့္ၿပီး မ်က္လံုး ေဟာက္ပတ္ႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ အီး .... ဘယ္ေလာက္ ရွက္စရာ ေကာင္းသလဲဗ်ာ။ ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္စရာႀကီး။ က်ေနာ္ သူ႕ကို မုန္းတယ္။ သူက က်ေနာ္ေနတဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းမွာ အလုပ္လုပ္တယ္ဗ်။ ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဆရာေတြအတြက္ ထမင္းဟင္း ခ်က္ေပးရတယ္။
မူလတန္း ေက်ာင္းသား ဘ၀တုန္းကေပါ႔။ တစ္ေန႔ အေမ က်ေနာ့္ အခန္းလာၿပီး က်ေနာ့္ကို လာႏႈတ္ဆက္တယ္။ က်ေနာ္ ရွက္လိုက္တာဗ်ာ။ သူ ဘာလို႔ ဒီလုိ လုပ္ရတာလဲ ဆုိတာ က်ေနာ္ စဥ္းစားမရဘူး။ က်ေနာ္ စူးစူးရဲရဲႀကီး ၾကည့္ၿပီး မ်က္ေစာင္း ထုိးပစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး က်ေနာ္ သူမရွိတဲ့ေနရာမွာ သြားပုန္းေနလိုက္တယ္။ ေနာက္ေန႔ အတန္းထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။
“အီး ..... မင္းအေမရဲ႕ မ်က္လံုးက တစ္ဘက္တည္း”

ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္သာ ေသလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္ဗ်ာ။ ေနာက္ၿပီး အေမ့ကို က်ေနာ့္ ျမင္ကြင္းထဲက ေပ်ာက္ကို သြားေစခ်င္တယ္။ အဲဒီေန႔က သူ႔ကုိ က်ေနာ္ ေတြ႕ၿပီးေတာ့ သူ႔ကုိ ေျပာခဲ့တယ္။
“က်ေနာ့္ကို အျမဲ ေပ်ာ္ရႊင္ ရယ္ေမာေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ျမင္ခ်င္ရင္ ခင္ဗ်ားႀကီး တစ္ေနရာမွာ သြားေသလိုက္ပါလားဗ်ာ”

အေမ က်ေနာ့္ကို ဘယ္လိုမွ မတုန္႔ျပန္ခဲ့ပါဘူး။ က်ေနာ့္မွာ ေဒါသျဖစ္လြန္းလို႔ က်ေနာ္ ေျပာခဲ့တာေတြကို စကၠန္႔မလပ္ ျပန္ျပန္ၿပီး စဥ္းစားေနမိတယ္။ အဲဒီလို ေျပာလိုက္လို႔ သူ ဘာျဖစ္သြားသလဲ က်ေနာ္ သတိမထားႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ျမင္တုိင္း ရွက္မိေနေတာ့ အိမ္မွာ ေနစရာ အေၾကာင္းကလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ေနလည္း မေနခ်င္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္း အိမ္မွာပဲ ေက်ာင္းစာ အသည္းအသန္ လုပ္ျဖစ္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာသြားသင္ဖုိ႔ အခြင့္အေရး ရလာခဲ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ အိမ္ေထာင္ က်ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ပိုင္ အိမ္ေလးတစ္လံုး ၀ယ္ႏိုင္လာၿပီး သားသမီး ရတနာေတြနဲ႔လည္း စည္ကားလို႔ေပါ႔။ အခု လက္ရွိအေနအထားမွာ သားသမီးေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ဘ၀ေလးကို ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္။

တစ္ေန႔ အေမ က်ေနာ့္ဆီ လာလည္တယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ မေတြ႕တာလည္း ႏွစ္ေတြ အေတာ္ၾကာၿပီ။ သူ႔ ေျမးေတြကိုဆို ျမင္ေတာင္ မျမင္ဖူးဘူးေလ။ သူ အိမ္တံခါးေရွ႕ လာရပ္ေတာ့ က်ေနာ့္ ကေလးေတြက ေလွာင္ေျပာင္ေနၾကတယ္။ သရဲမႀကီး၊ သရဲမႀကီးေပါ႔။ မဖိတ္ဘဲ လာတဲ့ သူ႔ကို က်ေနာ္ ေငါက္လႊတ္လိုက္တယ္။
“ခင္ဗ်ားႀကီး က်ဳပ္အိမ္ကို လာၿပီး က်ဳပ္ကေလးေတြကို လာေျခာက္ေနတာလား။ သြား ... အခုခ်က္ခ်င္း ထြက္သြား။”

အဲဒီလို ေျပာသံလည္း ၾကားလုိက္ေရာ အေမက ေျဖးေျဖးေလး ျပန္ေျပာၿပီး လွည့္ထြက္သြားပါတယ္။
“ေအာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြယ္။ အေမ လိပ္စာ မွား၀င္လာမိလို႔ပါ။”

တစ္ေန႔ အိမ္ကို စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာတယ္။ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က ေနခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းရဲ႕ ေက်ာင္းသားေဟာင္း စံုညီပြဲအတြက္ ဖိတ္စာပါ။ အဲဒီမွာ အေမ ရွိေနမွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ ဇနီးကို အလုပ္ကိစၥအတြက္ ခရီးထြက္ဖုိ႔လို႔ ညာလိုက္ရတယ္။

စံုညီပြဲၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ေနခဲ့တဲ့ အိမ္အိုေလးဆီ သြားခဲ့တယ္။ အံ့ၾသလြန္းလို႔ပါ။ က်ေနာ္ ေရာက္ေတာ့ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက အေမ ဆံုးသြားၿပီ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ေအာ္ ... က်ေနာ္ မ်က္ရည္ တစ္စက္ေတာင္ မက်ပါလား။
က်ေနာ္ ဖတ္ဖုိ႔ အေမ စာတစ္ေစာင္ ထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီစာကို ဖတ္ အၿပီးမွာေတာ့ .....

ခ်စ္သား
အေမ သားကုိ အခ်ိန္တိုင္း သတိရေနတာပါ။ ဟိုတစ္ေန႔က သားရဲ႕အိမ္ကို လာေတာ့ အေမ့ေျမးေလးေတြကို ေျခာက္လွန္႔သလို ျဖစ္သြားတာ အေမ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ သား စံုညီပြဲကို လာတက္မယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ အေမ အတိုင္းမသိ ၀မ္းသာသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားကို ေတြ႕ဖုိ႔ အိပ္ယာကေနေတာင္ အေမ မထႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ သား ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ကာလတေလွ်ာက္လံုး သားကို အရွက္ရေအာင္ အျမဲလုိလို လုပ္ေနမိတဲ့အတြက္ အေမ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ သား ဟုိး ငယ့္ငယ္အရြယ္တုန္းက ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရၿပီး မ်က္လံုးတစ္လံုး ကြယ္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒါ သား ဘယ္ မွတ္မိေတာ့မလဲ။ မ်က္လံုးတစ္လံုးတည္းနဲ႔ ႀကီးျပင္းရမယ့္ သားတစ္ေယာက္ကို အေမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လို ခြန္အား အစြမ္းသတၱိနဲ႔ ၾကည့္ေနရက္မွာလဲ သားရယ္။ ဒီေတာ့ အေမ့ မ်က္လံုး သားကို ေပးခဲ့တယ္ေလ။ အေမ သိပ္ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ အခုဆို အေမ့သားႀကီး ကမၻာေလာကတစ္ခုလံုးကို၊ သားရဲ႕ ဘ၀ေလးကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ႐ႈျမင္ေနႏိုင္ၿပီ။ အဲဒီ မ်က္လံုးႀကီးနဲ႔ေလ။ အေမ့ေနရာကေနေပါ႔။

အလံုးစံုေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖင့္
မင္းရဲ႕ အေမ

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ပို႔လာေသာ Forward Mail တစ္ေစာင္အား စီေလွ်ာ္သလို ဘာသာျပန္ထားသည္။

Read More...

Collapse...

သစ္သားဇလံုေလး

မသန္မစြမ္း အဘိုးအိုႀကီးတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔သားရဲ႕ အိမ္မွာ သူ႔ေခၽြးမ၊ ေလးႏွစ္သားအရြယ္ သူ႔ေျမးေလးနဲ႔အတူ ေနေလရဲ႕။ အဲဒီ အဘုိးအိုႀကီးက လက္ေတြဆိုလည္း တုန္လို႔၊ အျမင္အာ႐ံုကလည္း မႈန္၀ါး၀ါး၊ သူ႔ရဲ႕ ေျခလွမ္းတုိင္းကလည္း ဒယိမ္းဒယိုင္နဲ႔ေပါ႔။ သူတုိ႔ မိသားစု ေလးေယာက္ဟာ အစာစားၿပီဆုိရင္ျဖင့္ စားပြဲတစ္လံုးမွာ အတူတူ ထိုင္ၿပီး စားေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဘုိးအိုႀကီးဟာ လက္က အရမ္းတုန္၊ မ်က္စိက ၀ါးတားတားဆိုေတာ့ အစာစားရတာလည္း အခက္ႀကံဳတာေပါ႔။ ပဲေစ့ကို ဇြန္းနဲ႔ ခပ္ၿပီ ဆိုရင္ျဖင့္ ပဲေစ့ေတြဟာ ဇြန္းထဲကေန ၾကမ္းျပင္ေပၚ တမင္ ခုန္ခ်ေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ဖန္ခြက္ကို ကိုင္လိုက္ၿပီ ဆိုရင္လည္း ခြက္ထဲမွာ လႈိင္းေတြႀကီးၿပီး စားပြဲခင္းေပၚကို ႏြားႏို႔ေတြ ဖိတ္က်ကုန္တယ္။

သားနဲ႔ ေခၽြးမလုပ္တဲ့လူက ၾကာေတာ့ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ “ငါတို႔ တစ္ခုခု လုပ္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဒီ ေမွာက္က်တဲ့ ႏြားႏို႔ေတြ၊ ၾကမ္းေပၚ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ အစာေတြ၊ မ်က္စိေနာက္ေလာက္ေအာင္ စားေသာက္ေနနဲ႔ အမူအရာေတြကို ဆက္မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။” လို႔ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ သူ႔ဇနီးကို ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ အဘုိးအိုးအစာစားဖို႔ ဟုိးအခန္းေထာင့္မွာ စားပြဲေသးေသးေလးတစ္ခု စီစဥ္လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး အဘိုးအိုခမ်ာ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္စြာနဲ႔ ထမင္းစားရေတာ့တယ္။ က်န္တဲ့လူေတြကေတာ့ စုစုေ၀းေ၀း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စားေနၾကတာေပါ႔။

အဘုိးအိုႀကီး တုန္တုန္ရင္ရင္နဲ႔ ပန္းကန္ခြက္ေရာက္ေတြ ႏွစ္ခ်ပ္ သံုးခ်ပ္ေလာက္ လြတ္က်ကြဲၿပီးကတည္းက အဘိုးအုိႀကီးကို အစာစားဖုိ႔ သစ္သားဇလံုေလး တစ္လံုး လုပ္ေပးထားတယ္။ သူတို႔ ထမင္းစားေနတုန္း အဘိုးအိုႀကီးကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ရင္ျဖင့္ အထီးက်န္လြန္းလို႔ က်တဲ့ မ်က္ရည္ေတြေတာင္ အထင္သား ျမင္ေနရတယ္။ ဒီလို သနားစဖြယ္ ျမင္ကြင္းကို ျမင္ေနရတာေတာင္ အဘုိးအိုႀကီး ဇြန္းခရင္း၊ ဒါမွမဟုတ္ ဟင္းေတြ ေအာက္ကို ဖိတ္က်ရင္ ေအာ္လိုက္ ေငါက္လိုက္ခ်င္ေသးတာေလ။

ဒါေတြအားလံုးကို တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ ၾကည့္ေနတဲ့သူကေတာ့ ဟို ေလးႏွစ္သားေလးေပါ႔။ ႏႈတ္ဆိတ္မေနရေအာင္ သူကေကာ ဘာတတ္ႏုိင္မွာမို႔လဲ။ တစ္ညေန ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ သစ္သားတံုး၊ ေဆာက္၊ တံဇဥ္း၊ ဓါးေတြနဲ႔ ကစားေနတဲ့ သားကို အေဖလုပ္တဲ့သူက တအံ့တၾသနဲ႔ ထုိင္ၾကည့္ေနတယ္။ ဒီေကာင္ေလး ဘာေတြမ်ား လုပ္ဖုိ႔ ၾကံစည္ေနလဲ ဆိုတာကို သိခ်င္ေဇာ အားႀကီးေတာ့ သူ႔သားကို ခ်ဳိသာတဲ့ အျပံဳးနဲ႔ ဘာလုပ္ေနတာလဲလို႔ လွမ္းေမးလိုက္တယ္။ ေလးႏွစ္သားေလးဟာ အေဖရဲ႕ အေမးကို အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ အမူအရာနဲ႔ ျပန္ေျဖၿပီး ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ သူ႔အလုပ္သူ ဆက္လုပ္ေနေတာ့တယ္။

သားေလးရဲ႕ အေျဖဟာ အေဖနဲ႔ အေမလုပ္သူရဲ႕ ရင္၀ကို တည့္တည့္ပစ္မွန္ၿပီး အလံုးလိုက္ လည္ပင္းမွာ လာစို႔ေနတယ္။ အားလံုးဟာ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ စကားလံုးေတြ ဆြံ႕အကုန္ၿပီ။ မ်က္ရည္ေတြဟာ သူ႔တို႔ရဲ႕ ပါးျပင္မွာ အရွိန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ စီးဆင္းလာတယ္။ ေျပာရက္လိုက္တာ သားရယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးေနရင္းက အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ အမူအရာနဲ႔ ေျပာသြားတဲ့ သားရဲ႕ မ်က္ႏွာနဲ႔ စိတ္က်အားငယ္ၿပီး အိုမင္းခ်ိနဲ႔ေနတဲ့ အေဖလုပ္သူရဲ႕ မ်က္ႏွာကို တၿပိဳင္တည္း ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္စလံုး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ဘာမွ ျပန္မေျပာျဖစ္ၾကေပမယ့္ သူတို႔ ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီး နားလည္သြားၾကၿပီေလ။

ညေနစာ စားခ်ိန္ေရာက္ၿပီ။ အဘိုးအိုႀကီးဟာ သူရဲ႕ အထီးက်န္ စာပြဲအုိရွိရာကို ဦးတည္ၿပီး လႈပ္ပဲ့လႈပ္ပဲ့ လမ္းေလွ်ာက္လာေနတယ္။ သူ႔ခမ်ာ အရင္ မိသားစုလိုက္ အတူတူစားခဲ့တဲ့ စားပြဲေဟာင္းကိုေတာင္ လွည့္ၾကည့္ဖုိ႔ ခြန္အား မရွိရွာေတာ့ဘူး။ သူ႔စားပြဲကို ေရာက္ခါနီးမွာပဲ သူ႔ရဲ႕သားက အဘုိးအုိရဲ႕ လက္ကို ညင္သာစြာ ဆုတ္ကိုင္လုိက္ၿပီး မိသားစု စားပြဲ၀ိုင္းဆီကို တြဲေခၚလာတယ္။ သူတို႔နဲ႔ ထမင္းအတူတူ ျပန္စားဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚခံလိုက္ရတာပါ။ အဘိုးအိုခမ်ာ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီးေရာက္လာတဲ့ ဒီအခြင့္အေရးကို လက္လႊတ္ရမွာ ေၾကာက္ေတာ့ ခရင္းကို ဂ႐ုတစိုက္ ကိုင္ေပမယ့္လည္း လြတ္က်ျမဲ လြတ္က်ေနတယ္။ ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ အိမ္ရွင္မရဲ႕ စူးရွရွ အသံကို မၾကားရေတာ့ဘဲ ေႏြးေထြးတဲ့လက္တစ္စံုနဲ႔ ခရင္းတစ္ေခ်ာင္းကိုသာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ အျမင္မ်ား မွားေနလား ဆိုၿပီး အဘုိးအို မ်က္စိကို ပြတ္ၿပီး ျပန္ၾကည့္တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္၊ သူ႔ေခၽြးမဟာ ခရင္းအသစ္ကို ယူၿပီး အဘိုးအိုကို လွမ္းေပးေနတယ္။ ေဟာ ႏြားႏို႔ေတြ စားပြဲေပၚ ဖိတ္ျပန္ၿပီ။ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထမင္းဆက္စားေနၾကတာပဲ ျမင္ရေတာ့တယ္။ အဘုိးအုိရဲ႕ အလဲြလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္နဲ႔ ဇြန္းခရင္းသံကလြဲလို႔ ဘာအသံမွ မၾကားရဘူး။ ညစာစားပြဲေလးဟာ တီးလံုးပဲပါတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဖြင့္ထားတာနဲ႔ တူေနတယ္။ ဒီညစာစားပြဲေလးဟာ အဘိုးအိုအတြက္ေတာ့ အင္မတန္ ေက်နပ္စရာ ၾကည္ႏူးစရာ စားပြဲေလးတစ္ခု ျဖစ္သြားၿပီေပါ႔။

ေလးႏွစ္သားေလးရဲ႕ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ဒီဇနီးေမာင္ႏွံဟာ သူ႔ဖခင္အေပၚမွာ ရွိရင္းစြဲ ေမတၱာေတြ ျပန္လည္ သက္၀င္လာၿပီး သနားက႐ုဏာနဲ႔ စိတ္ရွည္ရွည္ ဆက္ဆံလာႏိုင္တယ္။ ဖခင္အေပၚ အျမင္မွန္ ရသြားတယ္ဆိုပါေတာ့။ ဒါမွမဟုတ္ ၀ဋ္လည္မွာကိုပဲ ေတြးၿပီး ေၾကာက္သြားၾကသလား။ ေလးႏွစ္သားေလးက သူ႔အေဖကို ဘာေျပာလိုက္မယ္ထင္လဲ။ အေျဖကို ဆက္ဖတ္မၾကည့္ခင္ အရင္ စဥ္းစားၾကည့္ေစခ်င္တယ္။

မိဘဟာ သားသမီးကုိ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ဆိုတာ သဘာ၀အရ အလိုအေလ်ာက္ တတ္သိစြမ္းေဆာင္ ႏိုင္လာတာ ဆိုေပမယ့္ သားသမီးက မိဘကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရမယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ သဘာ၀က အျပင္းအထန္ သင္ၾကားေပးတာေတာင္ အေတာ္မ်ားမ်ား စာသိပ္မေက်ခ်င္ဘူး။ မိဘက သားသမီးကို ျပဳစုဖုိ႔ အဓိက တြန္းအားဟာ ေမတၱာဆိုေပမယ့္ သားသမီးက မိဘကို ျပဳစုဖုိ႔ အဓိက တြန္းအားဟာ တာ၀န္ျဖစ္ေနတာ ၾကားေန၊ ျမင္ေနရေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ တာ၀န္အရ ျပဳစုေနရတဲ့ သားသမီးေတြ ေလာကမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား မ်ားမလဲေနာ္။ ဒါေပမယ့္ သားသမီးကို တာ၀န္အရ ျပဳစုေနရတဲ့ မိဘဆိုတာ ကမၻာေပၚမွာ လံုး၀ မရွိပါဘူး။

ေလးႏွစ္သားေလးက သူ႔အေဖကုိ ဒီလို ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။
“သား၊ သစ္သားဇလံုးေလး လုပ္ေနတာပါ။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ အသက္ႀကီးလာရင္ အစာစားဖို႔ေလ”

"Wooden Bowl by Unknown Author" ကုိ နားလည္သလို ခံစားတင္ျပလိုက္ပါသည္။

Read More...

Collapse...

ဘဝ

မိတ္ေဆြတစ္ဦးနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ သူ႔မွာ အလုပ္ႏွစ္ခုရွိေပမယ့္ ဝင္ေငြနည္းတဲ့အေၾကာင္း ဒါေပမယ့္ သူေပ်ာ္ရႊင္တဲ့အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာျပတယ္။ နည္းပါးတဲ့ သူ႔ဝင္ေငြကို ေခြ်တာသံုးမွ မိဘ၊ ေယာကၡမ၊ မိန္းမနဲ႔ ကေလးတို႔ရဲ႕အသံုးစရိတ္အျပင္ မိသားစုစားဝတ္ေနေရး ဖူလံုမွာျဖစ္တယ္။ ဒါနဲ႔မ်ား သူဘာေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသလဲဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားလို႔ မရခဲ့ဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္က အိႏၵိယမွာ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ၾကံဳခဲ့တဲ့အျဖစ္ေၾကာင့္လို႔ သူကရွင္းျပပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ သူဟာ အၾကီးအက်ယ္ နလန္မထူႏိုင္ေအာင္ စိတ္ပ်က္ခဲ့လို႔ အိႏၵိယကို စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ခရီးထြက္ခဲ့တယ္။ တစ္ေနရာမွာ အိႏၵိယမိခင္တစ္ဦးဟာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ညာလက္ကို ဓားနဲ႔လွီးျဖတ္ေနတာ ေတြ႔လိုက္တယ္။ အကူအညီမဲ့ မိခင္ရဲ႕မ်က္လံုးနဲ႔ ကေလးငယ္ရဲ႕ နာက်င္ေအာ္ညည္းသံကို ယေန႔ထက္တိုင္ သူၾကားေယာင္ဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာျပတယ္။

သားလက္ကို ဘာေၾကာင့္ အေမျဖတ္ရသလဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေမးမိတယ္။ ကေလးငယ္ အရမ္းဆိုးလို႔လား? လက္မွာ အနာေရာဂါတစ္ခုခု ကူးစက္ေနလို႔လား? တစ္ခုမွ မဟုတ္ပါဘူး... ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ ႏိုင္ေအာင္လို႔ လို႔ မိတ္ေဆြက ေျဖပါတယ္။ မိခင္တစ္ဦးက သားကို တမင္တကာ ဒဏ္ရာ အနာတရျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရတာဟာ လမ္းေပၚမွာ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္တယ္။

အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ၾကည့္ျပီး စားလက္စ ေပါင္မုန္႔ကို လြတ္ခ်မိတဲ့အထိ သူအ့ံၾသတုန္လႈပ္ သြားခဲ့မိတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ လြတ္က်သြားတဲ့ ေပါင္မုန္႔ကို ဝိုင္းလုဖို႔ ကေလးတစ္သိုက္ သူ႔အနား ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာခဲ့တယ္။ သဲေတြေပေနတဲ့ ေပါင္မုန္႔ကို ဝိုင္းလုၾကတာဟာ ငတ္မြတ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ တုန္႔ျပန္မႈဆိုတာ သူနားလည္လိုက္တယ္။

ဒီျမင္ကြင္းက သူ႔ကိုေခ်ာက္ခ်ားေစခဲ့ျပန္တယ္။ လမ္းညႊန္ကို အနီးအနား ေပါင္မုန္႔ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ေမာင္းပို႔ခိုင္းျပီး ဆိုင္ထဲရွိသမွ် ေပါင္မုန္႔အားလံုးကုိ သူဝယ္ယူလိုက္တယ္။ ေပါင္မုန္႔အားလံုးရဲ႕ တန္ဖိုးက ၁ဝဝက်ပ္ေတာင္(ထိုင္ဝမ္ေငြ) မျပည့္ခဲ့ေပမယ့္ ေပါင္မုန္႔အထုပ္ ၄ဝဝ ရခဲ့တယ္။ (တစ္ထုတ္ကို ၂၅ဆင့္ မက်ခဲ့ဘူး) ေနာက္ျပီး ေငြတစ္ရာနဲ႔ ေန႔စဥ္ အသံုးအေဆာင္တစ္ခ်ဳိ႔ ဝယ္လိုက္တယ္။

ေပါင္မုန္႔၊ အသံုးအေဆာင္ အျပည့္တင္ထားတဲ့ ကားနဲ႔ လမ္းေပၚမွာေတြ႔တဲ့ မသန္မစြမ္း ကေလးငယ္ေတြကို သူေဝမွ်ေပးလိုက္တယ္။ ကေလးေတြက ဝမ္းသာအားရ သူ႔ကို အေလးျပန္ျပဳခဲ့တယ္။ ၂၅ဆင့္ေတာင္ တန္ဖိုးမရွိတဲ့ ေပါင္မုန္႔တစ္ခ်ပ္အတြက္ လူတစ္ခ်ဳိ႕က ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေပ်ာ္ရႊင္ရတယ္ ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ကို သူပထမဆံုး ခံစားလိုက္မိတယ္။

“ငါဟာ ကံေကာင္းတဲ့လူ၊ ငါ့ခႏၶာကိုယ္က မခြ်တ္မယြင္း ျပည့္စံုေနတယ္။ အလုပ္ရွိတယ္။ မိသားစုရွိတယ္။ စားစရာေတြကို ၾကိဳက္တယ္၊ မၾကိဳက္ဘူးလို႔ ဂ်ီးမ်ားဖို႔ အခြင့္အေရးရွိတယ္။ ဝတ္ဖို႔ အဝတ္အစားရွိတယ္။ ဒီကလူေတြ မရွိတာေတြကို ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ ငါ့မွာ အခြင့္အေရး ရွိခဲ့တယ္” လို႔ သူေရရြတ္ခဲ့မိတယ္။

မိတ္ေဆြရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို နားေထာင္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ခံစားၾကည့္တယ္။ ေတြးၾကည့္တယ္။ “ငါ့ဘဝ တကယ္ပဲဆိုးသလား? ဆိုးရင္လဲ ဆိုးခဲ့ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီပံုျပင္ကိုနားေထာင္ျပီး ငါ့ဘဝ ဒီေလာက္မဆိုးေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ားေရာ?

ဒါမွမဟုတ္ ငါ့ဘဝ ကံဆိုးလိုက္တာလို႔ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားထင္ခဲ့တဲ့တစ္ေန႔ လမ္းေပၚမွာ ေတာင္းရမ္းစားဖို႔ လက္တစ္ဖက္ ဆံုး႐ႈံးရတဲ့ ကေလးငယ္ကို ေတြးျမင္ၾကည့္လိုက္ပါ။

“ေက်နပ္တယ္၊ ျပည့္စံုတယ္” ဆိုတာ ကိုယ္လိုခ်င္တာကို ရသြားလို႔ မဟုတ္ဘူး။ ရွိတာနဲ႔ ေရာင့္ရဲတင့္တိမ္ ေနတာျဖစ္တယ္။

မူရင္း.... ထိုင္ဝမ္ စာေရးဆရာ Hong Wen Yong (候文詠) ၏ “ဘဝ” အား ဘာသာျပန္ခံစားသည္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

Read More...

Collapse...

ၾကက္ကေလးရဲ႕ အတၱ၀ိညာဥ္

ဒီပံုျပင္က တိရိစာၦန္ေတြရဲ႔ အျပဳအမႈနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး လက္ေတြ႔ၾကံဳခဲ့တဲ့ ပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္လို႔ ဖတ္ရပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂လက ျဖစ္ပါတယ္။ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ၾကက္ျခံက ၾကက္ေပါက္စေတြကို သြားၾကည့္ ခဲ့တယ္။ ဒီၾကက္ေလးေတြ ဥကေပါက္တာ ၁၀ရက္ေတာင္ မရွိေသးပါဘူး။ ကေလးငယ္ေတြကို ေစာင့္ေရွာက္သလို ေစာင့္ေရွာက္ရမဲ့ ကုိယ္ခံအားနည္းေနတဲ့ အရြယ္ေတြေပါ့။ ၾကက္အုပ္စုထဲက ခုခံအားနည္းတဲ့ အေကာင္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ လိုက္ရွာၾကည့္ေတာ့ တစ္ေနရာမွာ လဲေနတဲ့ ၾကက္ကေလး တစ္ေကာင္ကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ ၾကက္ကေလးက အသက္ကို ၾကိဳးစားပမ္းစား ႐ွဴေနပံုရတယ္။ တစ္ျခား အေကာင္ေတြ ကလည္း သူ႔ကိုတင္းနင္းျပီး သြားေနၾကတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္ျပီး အရမ္းသနားသြားမိတယ္။ အေကာင္ေသးေပမယ့္ ၾကက္ကေလးေတြဟာ ဥက ေပါက္လာတာနဲ႔ ရွင္သန္ဖို႔အတြက္ ၾကိဳးစားၾကရတယ္။ ႐ႈံးနိမ့္ျခင္းရဲ႔ ရလာဘ္ကေတာ့ အရွင္လတ္လတ္ အနင္းခံျပီး ေသရတာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္ ဒီၾကက္ကေလး လဲေနသလဲ၊ ဘာေရာဂါေၾကာင့္လဲ သိခ်င္တာနဲ႔ အသက္ငင္ေနတဲ့ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ေကာက္ ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူ႔ေခါင္းက ေျမနီမုန္႔ေတြ ကပ္ထားတဲ့ ဥတစ္လံုးလိုပဲ ဖဲြၾကမ္းေတြနဲ႔ ကပ္လို႔ေနတယ္။ သူ႔မ်က္စိက ဖြင့္လို႔မရႏိုင္ေအာင္ ျပည္ေတြ တည္ေနျပီး ဖဲြခြံေတြ ကပ္ေနခဲ့တယ္။ မ်က္စိႏွစ္ကြင္း အလင္းမရလို႔ အစာေတြကို သူရွာမစားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အင္အားေတြ ဆုတ္ယုတ္ လာျပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ တစ္ျခားအေကာင္ေတြ တက္နင္းတာကို ခံလိုက္ရတယ္။

ၾကက္ေတြ အနာေရာဂါ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ေရာဂါ မျပန္႔ႏိုင္ေအာင္ ခ်က္ခ်င္း ေျမျမဳပ္ပစ္ရတယ္လို႔ အေတြ႔အၾကံဳရွိသူေတြက ေျပာခဲ့ေပမယ့္ ရွင္သန္ဖို႔အတြက္ အသက္လု႐ွဴေနတဲ့ သူ႔ကိုၾကည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ မလုပ္ရက္ခဲ့ဘူး။ ၾကက္ကေလးကို ကြ်န္ေတာ့္အခန္းထဲမွာပဲ အေႏြးေပးတဲ့ ေလွာင္အိမ္ေလးတစ္ခု လုပ္ျပီး ေမြးထားလိုက္တယ္။ အနာေတြကို သန္႔စင္ ေဆးထည့္ျပီး အစာနည္းနည္း သြပ္ေကြ်းလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကက္ကေလးက အခုခ်က္ခ်င္း ေသေတာ့မယ့္ ပံုစံပါပဲ။ “ေတာင့္ထားစမ္းပါ..မင္းကို တစ္ၾကိမ္ေသျပီသားလို႔ ငါမွတ္လိုက္မယ္။ တကယ္လို႔ ဒီတစ္ခါ မင္းရွင္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္ မင္းအသက္ကို မင္းပိုင္သြားျပီ။ ငါဘယ္ေတာ့မွာ မင္းကို မသတ္ေတာ့ဘူး” စိတ္ထဲမွာ တိုးတိုးေလး ကြ်န္ေတာ္ ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။ တိုက္ဆိုက္တာပဲလား မသိ။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာ ၾကက္ကေလး ေရထေသာက္တာကို ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ မ်က္စိ တျဖည္းျဖည္း ျပန္ျမင္လာျပီး ခႏၶာကိုယ္လည္း က်န္းမာလာခဲ့တယ္။ ၾကက္ကေလးကို ၾကည့္ျပီး အစက တြင္းတူး ေျမမျမဳပ္မိခဲ့တာကို ကြ်န္ေတာ္၀မ္းသာမိတယ္။

ၾကက္ကေလးက တျဖည္းျဖည္း က်န္းမာလာျပီး ခႏၶာကိုယ္ ဖြံ႔ျဖိဳးၾကီးထြားလာခ်ိန္မွာ က်န္ၾကက္ကေလး တစ္ခ်ဳိ႕ ေရာဂါအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္ျပီး အေႏြးဓာတ္ေပးထားတဲ့ ေလွာင္အိမ္ထဲ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ မ်က္စိျပန္ျမင္ျပီး က်န္းမာလာတဲ့ ၾကက္ကေလးက သူလည္း အရင္တုန္းက ဒီလိုေရာဂါျဖစ္ျပီး အသက္လုခဲ့ရတယ္ ဆိုတာကို ေမ့ျပီး ေနာက္မွ၀င္ လာတဲ့ ၾကက္ကေလးေတြကို သူ႔အစာ၊ သူ႔စားက်က္ကို လုမွာစိုးလို႔ ထိုးဆိတ္ရန္ရွာ ပါေတာ့တယ္။ တေျဖးေျဖးအလင္း ရလာတဲ့ သူ႔မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသေတြ ဖံုးလႊမ္းေနခဲ့တယ္။ ဒါဟာ အသက္ဆက္ ရွင္သန္ဖို႔အတြက္ ကိုယ္က်ဳိးပဲလား....

ဒီေလွာင္အိမ္ထဲမွာ သူရွိေနသမွ် တစ္ျခားအေကာင္ေတြ အသက္ရွင္ က်န္းမာလာမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို သိလို႔ မိတ္ေဆြတစ္ဦးကို ေပးျပီး ေမြးခိုင္းလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဂတိအတိုင္း သူ႔ကိုမသတ္ဖို႔ မိတ္ေဆြကို အတန္တန္ မွာခဲ့ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ အဲဒီၾကက္ကေလးဟာ ဖြံ႔ျဖိဳးထြားက်ဳိင္းတဲ့ တစ္ျခားအေကာင္ေတြကို အႏိုင္က်င့္တတ္တဲ့ ၾကက္ဖၾကီးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနပါျပီ။ မိတ္ေဆြအိမ္ကို ကြ်န္ေတာ္ေရာက္သြားတိုင္း ျခံထဲမွာ ရင္ကိုစြင့္ျပီး မာနတစ္ခဲြသားနဲ႔ လမ္းေလ်ာက္ေနတဲ့ သူ႔ကိုေတြ႔ရတတ္တယ္။ သူ႔ကိုျမင္တိုင္း ေသလုေမ်ာပါး အသက္လုခဲ့ဖူးတဲ့ အားေပ်ာ့ခ်ိန္နဲ႔ က်န္းမာလာျပီး တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ ေလာဘတက္ေနတဲ့ သူ႔ကို ႏိုင္းယွဥ္ ၾကည့္မိတယ္။

ဒီလို အေကာင္မ်ဳိးကို အစကတည္းက တြင္းတူးျပီး ျမဳပ္ခဲ့သင့္သလား... ကြ်န္ေတာ္ သက္ျပင္းရွည္ၾကီး ခ်မိပါတယ္။ တိရိစာၦန္က တိရိစာၦန္ပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ ေတြးရင္း.... ေတြးရင္း.... ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူေတြကေရာ.... ဒီေမးခြန္းက ကြ်န္ေတာ့္ဦးေႏွာက္ ထဲမွာ အခုထက္ထိ တ၀ဲ၀ဲလည္ေနဆဲပါပဲ။

မိမိအသက္ဆက္ ရွင္သန္ဖို႔အတြက္ ျပဳမႈတတ္တဲ့ တိရိစာၦန္ေတြရဲ႔ အျပဳအမႈမွာ လူသားေတြ ျပဳလုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္စရိုက္ေတြကို ထင္ဟပ္ေစပါတယ္။ တိရိစာၦန္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူပဲျဖစ္ျဖစ္ ရွင္သန္ဖို႔အတြက္ ဒါဟာ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ တစ္ခုပါ။ လူေတြကလည္း သတၱ၀ါတစ္မ်ဳိးပဲေလ....

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...

မိမိကုိယ္ကို ရွင္သန္ျခင္း

ဒီစာအုပ္ထဲက ျဖစ္ပါတယ္။

ဂ်ပန္ပညာရွင္တစ္ဦးက သူ႔အျမင္ကို ဒီလိုတင္ျပလိုက္ပါတယ္။ ဘာအျမင္လဲ ဆိုေတာ့.... လူမ်ဳိးႏုိင္းယွဥ္မႈ အျမင္ျဖစ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ အမ်ဳိးအမီးမ်ားရဲ႕ ႏိုင္းယွဥ္မႈေတြျဖစ္တယ္။ သူျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက မိခင္ေတြရဲ႔ သားသမီးအေပၚ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ပံုေတြ မတူညီေၾကာင္းကို ဒီလိုတင္ျပခဲ့တယ္။

တစ္ခါက သူဟာ တရုတ္ျပည္က ေက်းရြာတစ္ရြာကို သြားေရာက္ျပီး ေလ့လာခဲ့တယ္။ ရြာထဲက ကေလးငယ္ေတြက အုပ္စုလိုက္ ေဆာ့ကစားေနၾကတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္က တျခားတစ္ေယာက္ကို အႏိုင္က်င့္ေန တယ္။ အႏိုင္က်င့္ခံရတဲ့ ကေလးက ေအာ္ငိုေတာ့ ငိုသံကို ၾကားတဲ့မိခင္ဟာ ထြက္လာျပီး အႏိုင္က်င့္တဲ့ ကေလး
ကို “ ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔ကို အႏိုင္က်င့္ရတာလဲ... ထပ္ရိုက္ၾကည့္ ငါအေၾကာင္း သိေစရမယ္” လို႔ ေအာ္ေငါက္ေတာ့ တယ္။

ဂ်ပန္ပညာရွင္က အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ေတြ႔ေတာ့ အဂၤလန္မွာ သူေတြ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ တူညီတဲ့အျဖစ္ကို သြားသတိရမိတယ္။ အႏိုင္က်င့္ခံရတဲ့ ကေလးရဲ႔ မိခင္က တစ္ျခားတစ္ေယာက္ကို “သူ႔ကို ဘာလို႔ အႏိုင္က်င့္ရတာလဲ.. အားလံုးက သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ သင့္သင့္ျမတ္ျမတ္ ေနၾကေပါ့” လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

အဂၤလိပ္မိခင္က ကေလးေတြကို အက်ဳိးအေၾကာင္းရွင္းျပတယ္။ တရုတ္မိခင္က ဒီကေလးေတြကို အက်ဳိးအေၾကာင္း ရွင္းျပေနလဲ အပိုပဲ နားလည္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္တယ္။ ဒီလိုမိခင္ရဲ႕သင္ျပပံုက ကေလးငယ္ကို မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ ႏွစ္မ်ဳိးရေစတယ္။ တစ္မ်ဳိးက မွီခိုခ်င္တဲ့စိတ္၊ အႏိုင္ယူလိုတဲ့စိတ္ က်န္တစ္မ်ဳိးက ေတြးေတာဆင္ျခင္ဥာဏ္ နည္းလာတတ္တာေတြျဖစ္တယ္။

အဂၤလန္မွာ ေနတုန္းက အဂၤလိပ္မိတ္ေဆြ တစ္ဦးအိမ္ကို သူ အလည္အပတ္ သြားေရာက္ခဲ့တယ္။ မိတ္ေဆြရဲ႕သား ၅ႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္က သူနဲ႔ ျမင္းအတူစီးဖို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ ျမင္းစီးဖို႔ ဂတိေပးခဲ့ျပီး ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျမင္းအတူ မစီးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ကေလးရဲ႔ မိခင္က “ ရွင္ဘာျဖစ္လို႔ ကေလးကို လိမ္ရတာလဲ... မလုပ္ႏိုင္ရင္ ဘာလို႔ ကေလးကို ဂတိေပးခဲ့တာလဲ” လို႔ စိုးရိမ္ျပီး ေျပာေတာ့တယ္။

သူ အားတုန္႔အားနာျဖစ္ခဲ့ျပီး အေရွ႔တိုင္းမွာ အေျပာမ်ားတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သူ သတိရလာမိတယ္။ “ကေလးကို ေခ်ာ့တာ... ကေလးေခ်ာ့တာ” အေခ်ာ့ခံျပီး ၾကီးလာတဲ့ ကေလးက လူတိုင္းကို ယံုၾကည္တတ္ပါသလား... အေနာက္တိုင္းလူေတြရဲ႔ ကေလးငယ္ကို ဆံုးမသင္ျပပံုေတြက အေရွ႔တိုင္းထက္ ပိုအေလးေပးျပီး အက်ဳိးအေၾကာင္း ပိုသင့္ျမတ္ၾကတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...

တစ္ခါေလာက္ လဲက်ခြင့္ ေပးလိုက္ပါ

ဒီစာေတြ ဖတ္ျပီး အေနာက္တိုင္း မိခင္ေတြက အေရွ႔တိုင္း မိခင္ေတြထက္ ပိုေတာ္တယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္မွား ေကာက္ကုန္ၾကမွာစိုးလို႔ ဒီစာကို အရင္ေရးလိုက္ပါတယ္။ ဘယ္မိဘမဆို သားသမီးေတြကို သင္ယူရာမွာ ကြဲြျပားၾကပါတယ္။ ဆံုးမသြန္သင္ပံု ကဲြျပားတာကို ေသးငယ္တဲ့ မိသားစုကေန တစ္ဆင့္ ေက်ာင္း (ေက်ာင္းတိုင္းရဲ႔ စည္းကမ္းနဲ႔ သင္ျပပံုေတြလဲ မတူပါဘူး) အဲဒီကမွ တစ္ဆင့္ ျမိဳ႔ရြာ အဆင့္ဆင့္ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။

လူမ်ဳိးမတူ၊ ဘာသာမတူ၊ အက်င့္စရိုက္မတူတဲ့ တိုင္းျပည္နဲ႔ ႏိုင္းစာလိုက္ရင္ မတူညီတာေတြကို ပိုေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္လိုပဲ မတူညီပါေစ မိဘေတြမွာရွိတဲ့ တူညီတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ သားသမီးေတြ ထူးခြ်န္ဖို႔၊ ေတာ္ဖို႔၊ ေကာင္းစားဖို႔ပါပဲ။ အခု ကြ်န္မ ဘာသာျပန္လိုက္တဲ့ စာေတြကလည္း မတူညီတဲ့ႏိုင္ငံက မိဘေတြရဲ႔ သားသမီးအေပၚ သြန္သင္ပံုေတြကို စာေရးဆရာက သူ႔အျမင္ကို ႏိုင္းျပထားတာပဲျဖစ္တယ္။ ကြ်န္မတို႔က သူတို႔ႏိုင္းျပ၊ ေရးျပထားတာကို ဗဟုသုတအျဖင့္ ဖတ္႐ႈေလ့လာဖို႔ပါပဲ။ ဒီလိုသင္မွ ကေလးေတြက ေတာ္မွာ... ဟိုလုိ မသင္ရဘူး၊ ဟိုမိဘေတြကမွ ေတာ္တာ .... ဒီမိဘေတြ မေတာ္ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္လဲြ မေကာက္မိၾကဖို႔ ၾကိဳတင္ ေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္။

အရင္ကြ်န္ေတာ္ စာသင္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းေဘးမွာ ကစားကြင္းေလး တစ္ခုရွိတယ္။ အားလပ္ခ်ိန္တိုင္း အဲဒီကစားကြင္းကို ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကစားကြင္းထဲမွာ သဲတြင္းတစ္တြင္းရွိတယ္။ သဲတြင္းထဲမွာ ခြက္ကေလးေတြ၊ ပုလင္းလြတ္ေတြနဲ႔ ကေတာ့ေလးေတြရွိတယ္။ ကေလးေတြက သဲမွာ ေဆာ့ကစားရတာကို ႏွစ္သက္ ၾကတယ္။

ေက်ာင္းကၾကီးေတာ့ ေက်ာင္းထဲမွာ လူမ်ဳိးေပါင္းစံုပါပဲ။ တစ္ခါက စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတဲ့ အျဖစ္တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ခဲ့မိတယ္။ အဂၤလိပ္ ကေလးတစ္ေယာက္က သဲကိုခပ္ျပီး ကေတာ့ထဲ ထည့္ကစားေနတယ္။ သဲေတြက ကေတာ့ေအာက္ကေန ထြက္က်ကုန္ၾကတယ္။ ကေလးက ကေတာ့ေအာက္က အေပါက္ကို လက္ညိဳးနဲ႔ပိတ္ျပီး သဲကို ပုလင္းထဲ ေျပာင္းထည့္လိုက္တယ္။

ပုလင္း၀နဲ႔ကေတာ့ တည့္တာနဲ႔ လက္ဖယ္လိုက္ေပမယ့္ သဲအက်က ျမန္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ လိုသေလာက္သဲေတြ ပုလင္းထဲ မ၀င္ခဲ့ဘူး။ စစျခင္းမွာ သဲေတြ ထြက္က်တာျမန္လို႔ ကေလးက မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္း လက္ဖယ္ႏႈန္းက ျမန္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ သေဘာေပါက္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႔ ကေတာ့ကို ပုလင္း၀မွာသာ ေတ့ထားျပီး သဲကို ခြက္နဲ႔ပဲ ခပ္ထည့္ေတာ့တယ္။ သဲေတြ အျမန္ျပည့္သြားတဲ့ ပုလင္းကိုၾကည့္ျပီး ကေလးက ေအာင္ျမင္တဲ့ အသံနဲ႔ ၀မ္းသာအားရ ထေအာ္ျပီး မိခင္ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ မိခင္က သားရဲ႔ အျပဳအမႈကို ၾကည့္ျပီး လက္ခုပ္တီး အားေပးလိုက္တယ္။

တ႐ုတ္ရဲ႔ မိခင္ကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။ ကေတာ့ေအာက္ကေန သဲထြက္က်တာကို ျမင္တဲ့ တရုတ္မိခင္ တစ္ဦးက ကေလးနားကို သြားျပီး “လာ...ေမေမသင္ျပမယ္။ ကေတာ့ကို အ၀နဲ႔ ဒီလိုေလး ေတ့ထားျပီး ခြက္နဲ႔ ေဟာဒီလို ခပ္ထည့္ရတယ္” လို႔ သင္ေပးပါတယ္။ တ႐ုတ္ကေလးက အဂၤလိပ္ကေလးထက္ ကေတာ ့သံုးနည္းကို ေစာျပီးတတ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေတာ့နဲ႔ သူ မကစားခ်င္ေတာ့ဘူး။ သဲတြင္းထဲက ထျပီး မိခင္ကို အခ်ီခိုင္းေတာ့တယ္။

သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႔ မတူတဲ့ အျဖစ္ေတြကို ေဘးကေန ကြ်န္ေတာ္ ထိုင္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က သားသမီးအတြက္ ဘာမဆို လုပ္ေပးခ်င္ၾကတယ္။ သူတို႔ ပင္ပန္းမွာစိုးလို႔ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ပိုလုပ္ေပးျဖစ္တယ္။ ခေယာင္းေတာလုပ္ကို ေလ်ာက္ေနတာလည္း သင္ယူနည္းတစ္မ်ဳိးပဲ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။ ခေယာင္းေတာလမ္းကို ျဖတ္ျပီးမွ ေအာင္ျမင္မႈ ပန္းတိုင္ကိုေရာက္မယ္။ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရလာတဲ့ အဲဒီေအာင္ျမင္မႈကမွ ပိုခ်ဳိျမိန္ တယ္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနာက္က်မွ သိလာရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘလုပ္တဲ့ လူေတြက ကေလးေတြရဲ႔ က်႐ႈံးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳကို လုယူခဲ့သလို သူတို႔ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းကို ျပဖို႔ အခြင့္အေရးကိုလဲ လုယူခဲ့တယ္။ တစ္ျခားလူ ေျပာျပတဲ့ အေျဖထက္ ကိုယ္တိုင္ လုပ္ၾကည့္မွ သိလာရတဲ့ အေျဖက ပိုတန္ဖိုးရွိတယ္။ အေျဖသိေနတဲ့ အရာတစ္ခုကို ကေလးေတြက ၾကာလာရင္ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။ တစ္ခုခု လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္တိုင္ မစဥ္းစားေတာ့ပဲ လူၾကီးေတြရဲ႔ အကူအညီကိုပဲ ေစာင့္ေနၾကေတာ့တယ္။ တရုတ္ကေလးေတြက မသိတဲ့ ေမးခြန္းမ်ဳိးၾကံဳလာရင္ အကူအညီရွာဖို႔ ရပ္ေနေတာ့တယ္။ ကိုယ္တိုင္နည္းရွာျပီး မေျဖရွင္းၾကေတာ့ဘူး။

သားသမီးေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔က တစ္သက္လံုး အကာအကြယ္ မေပးႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကို ဘယ္လို ကာကြယ္ရမယ္ဆိုတာကို သင္ေပးႏိုင္တယ္။ လူတိုင္း အလိမ္ခံဖူးၾကမွာပဲ။ အလိမ္ခံရတဲ့ ကေလးေတြကို အဂၤလိပ္မိဘေတြက “ကိုယ္ ပထမတစ္ၾကိမ္ အလိမ္ခံရတာက shame on you. ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္ခံရရင္ shame on me. ကိုယ္ညံ့လို႔ ခံလိုက္ရတာ။ ပထမတစ္ၾကိမ္ အလိမ္ခံရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳကေန သခၤန္းစာ မယူခဲ့လို႔ ဒုတိယအၾကိမ္ ျပန္ခံရတာ အဲတာေၾကာင့္ shame on me” တဲ့။

လူ႔ဘ၀ရဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳက ေပးဆပ္ျပီးမွ ရလာတာေတြပါပဲ။ သားသမီးေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္သက္လံုး အတူ မေနၾကရပါဘူး။ ကေလးဘ၀ ေဆာ့ကစားတဲ့ အရြယ္က သူတို႔ေလးေတြ ကိုယ္ထူကိုယ္ထျဖစ္ေအာင္ တျဖည္းျဖည္း သြန္သင္ရမယ္။ အသစ္အဆန္း စမ္းသပ္တာကို အားေပးရမယ္။ ဘာမဆို မိဘေတြရဲ႔ စိတ္ဆႏၵ သေဘာအရ လုပ္ၾကရတယ္ဆိုတာမ်ဳိး မျဖစ္ေစဘဲ သူတို႔ဘာသာ ဆန္းသစ္ထီထြင္တဲ့ အခြင့္အေရးကို ေပးလိုက္ပါ။ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ လဲက်ခြင့္ ေပးလိုက္ပါ။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...

လမ္းမွန္ရင္ ခရီး မေ၀းပါဘူး

(က)
လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္က ေဆြမ်ဳိးရွိရာ အေမရိကားကို သားေလးနဲ႔အတူ ကြ်န္မအလည္အပတ္ ေရာက္ခဲ့တယ္။ မိတ္ေဆြက ကြ်န္မတို႔ အေမရိကားမွာ ရွိေနတဲ့အေတာအတြင္း သံုးဖို႔ဆိုျပီး ကေလးပုခက္ တစ္ခုေပးပါတယ္။ “ဒီမွာက ကားေမာင္းရင္ ကေလးကို ပုခက္ထဲ ထည့္ထားရတယ္။ ဒါကေလးသံုးဖို႔... အတတ္ႏိုင္ဆံုး မပ်က္၊ မညစ္ပတ္ေစနဲ႔ေနာ္ အစ္မ.... ကြ်န္မ သူမ်ားဆီက ငွါးလာတာ”

ႏွစ္ပတ္ေနျပီး ကြ်န္မတို႔ ျပန္ခါနီးမွာ မိတ္ေဆြက သူငွားလာတယ္ဆိုတဲ့ မသစ္မေဟာင္းေတာ့တဲ့ ကေလးပုခက္ကို ဆိုင္သြားျပီး ျပန္အပ္ခဲ့တယ္။ ဆိုင္ရွင္က ဘာမွမေျပာတဲ့အျပင္ တန္ဖိုးေငြကို အကုန္ျပန္ေပးခဲ့တယ္။ မိတ္ေဆြက “ဒီကဆိုင္ေတြမွာ လက္ခံျဖတ္ပိုင္းရွိရင္ ႏွစ္ပတ္အတြင္း ၀ယ္ထားတဲ့ ပစၥည္းကို မၾကိဳက္ခဲ့ရင္ ျပန္လွဲ ျပန္အပ္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လိုတဲ့ပစၥည္းေတြကို ကြ်န္မဒီမွာ အျမဲလာ “ငွား” တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႔လူေတြက တီဗီြေတာင္ “ငွား”ေသးတယ္။ အေမရိကားေတြ သိပ္တံုးတာပဲေနာ္။ ဒီလို၀ယ္ျပီး ျပန္အပ္တဲ့ ယုိေပါက္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးတယ္ဆိုတာေတာင္ မသိၾကဘူး”

(ခ)
ေနာက္ႏွစ္မွာ ကြ်န္မဂ်ပန္ကို ေရာက္ခဲ့ျပန္တယ္။ ဂ်ပန္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း အိမ္မွာ ကြ်န္မ တည္းခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ကြ်န္မသြားခ်င္တဲ့ ေနရာကို ကားေမာင္းျပီး လိုက္ပို႔ခဲ့တယ္။

“လူေတြဒီေလာက္မ်ားျပီး က်ပ္သိပ္ေနတဲ့ တိုက်ဳိမွာ ကားရပ္ရတာ မခက္ဘူးလား” လို႔ သူငယ္ခ်င္းကို ကြ်န္မေမးေတာ့ “အဲဒီေလာက္ မခက္ပါဘူး။ ဒီက အစိုးရက ကားရပ္ဖို႔ေနရာရွိမွ ကား၀ယ္ရမယ္လို႔ သတ္မွတ္ ထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ပိုင္ကားေတြက နင္ထင္သေလာက္ မမ်ားပါဘူး”

“ဟာ .. ဒါဆို နင့္မွာ ကားရပ္ဖို႔ေနရာ ရွိတယ္ေပါ့။ ေစ်းၾကီးမွာပဲေနာ္”

“နင္လည္း ဂ်ပန္ေတြေလာက္ တံုးတာပဲ.. ကားရပ္ဖို႔ေနရာ တစ္ေနရာ အရင္ငွားျပီး ကား၀ယ္လိုက္... ကားနံပါတ္ခ်ိတ္ျပီဆိုရင္ ငွားထားတဲ့ေနရာကို ျပန္အပ္လုိက္ရင္ ျပီးသြားတာပဲ”

ေနာက္ရက္ေတြမွာ ဂ်ပန္လူမ်ဳိး သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက ကြ်န္မကို ဧည့္ခံပါတယ္။ သူနဲ႔သြားတဲ့ ေနရာတိုင္း ကြ်န္မတို႔ရဲ႔ စီးေတာ္ယာဥ္ကေတာ့ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ ေျမေအာက္ရထားပဲျဖစ္တယ္။ သူက ကြ်န္မကို အားနာစြာနဲ႔ “တိုက်ဳိမွာ ကားရွိဖို႔ဆိုတာ လြယ္ေပမယ့္ ကားရပ္ဖို႔ေနရာက ေစ်းၾကီးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔ဘတ္စ္ကားနဲ႔ ရထားပဲ တိုးၾကစို႔ေနာ္” လို႔ ေျပာေတာ့ ကြ်န္မက သူ႔ကို အရင္သူငယ္ခ်င္းရဲ႔ အၾကံကို ေပးလိုက္မိတယ္။

ကြ်န္မရဲ႔ အၾကံကိုၾကားေတာ့ သူ၀မ္းမသာတဲ့ အျပင္ “ယိုေပါက္ထဲ ၀င္ခ်င္ရင္ ေနရာတကာမွာ ယိုေပါက္ေတြရွိပါတယ္။ ဥပမာ- ငါ့အိမ္ေထာင္စုကို ရြာမွာေနတဲ့ ငါ့မိဘေတြစီ ခဏေျပာင္းထည့္လိုက္တာနဲ႔ ငါကား၀ယ္လို႔ရျပီ။ ဒါေပမယ့္ ငါက တိုက်ဳိမွာပဲေနျပီး ကားရပ္ဖို႔ေနရာ မရွိဘဲ ကား၀ယ္တယ္ဆိုရင္ ေဘးပတ္၀န္းက်င္က လူေတြ ငါ့ကို ဘယ္လိုျမင္ၾကမလဲ။ အလုပ္သြားရင္ ကားေမာင္းသြားတဲ့ငါ့ကို လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက ဘယ္လို ထင္မလဲ။ သူတို႔တေတြ ဒီလို မလုပ္တတ္ၾကဘူး”

အေမရိကားက ၀ယ္ျပီးပစၥည္း ျပန္လဲလွယ္ခြင့္နဲ႔ ဂ်ပန္က ယိုေပါက္ေတြဟာ “ယံုၾကည္မႈ” အေပၚ အေျခခံထား ျခင္းပဲျဖစ္တယ္။ “ယံုၾကည္မႈ” ကို အလဲြသံုးစားလုပ္ျပီး ၾကာလာေတာ့ လူေတြက အက်င့္ေတြ ပ်က္လာခဲ့ ေတာ့့တယ္။ ကြ်န္မေနတဲ့ တိုင္းျပည္မွာေရာ... အက်င့္ပ်က္ေတြက မ်ားလာေတာ့ ဒါဟာ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္တစ္္ခုလို ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ လူေတြက “အက်င့္ပ်က္”ဆိုတဲ့ ေနရာမွာပဲ တ၀ဲ၀ဲလည္ ေနေတာ့တယ္။

(ဂ)
ကြ်န္မေရာမကို ေရာက္ခဲ့စဥ္က ရထားစီးေတာ့ ရထားလက္မွတ္၀ယ္တဲ့ စက္ပဲရွိျပီး လက္မွတ္စစ္တဲ့စက္ မေတြ႔မိေတာ့ စိတ္ထဲမွာ အလိုလိုေနရင္း လူေတြ လက္မွတ္၀ယ္ၾကပါ့မလားလို႔ သံသယျဖစ္မိေသးတယ္။ လက္မွတ္မ၀ယ္ၾကရင္ သူတို႔ ျမတ္ပါ့မလားလို႔ ေတြးပူေနမိေသးတယ္။ ဒါက ကြ်န္မတိို႔ရဲ႔စိတ္နဲ႔ ႏိုင္းျပီး ေတြးလိုက္တာျဖစ္ေပမယ့္ အီတလီလူမ်ဳိးေတြက ကြ်န္မတို႔ ဒီလိုေတြးမိတယ္ဆိုတာကို အံ့ၾသေနၾကဦးမယ္။ သူတို႔ရဲ႔ အေတြးက “ရထားစီးရင္ လက္မွတ္၀ယ္ရမယ္။ လက္မွတ္မ၀ယ္ရင္ ရထားမစီးဘူး။ ရထားစီးျပီး ဘာလို႔ လက္မွတ္ မ၀ယ္တာလဲ” ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးပဲျဖစ္တယ္။

တကယ္လို႔ လက္မွတ္မ၀ယ္ဘဲ ရထားစီးလို႔ရလားလို႔ ေမးလာခဲ့ရင္ စီးလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အက်င့္မပ်က္တဲ့ အီတလီေတြကို မသိေစ၊ မျမင္ေစနဲ႔... တကယ္လို႔ သိခဲ့ရင္ သင့္ကို ျပစ္ဒဏ္ေပးဖို႔ သူတို႔က အရင္ဆံုး လက္ေျမႇာက္လိမ့္မယ္။ ျပစ္ဒဏ္က လက္မွတ္ဖိုးထက္ အဆမ်ားစြာၾကီးသလို တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးဆိုတဲ့ ဂုဏ္ကိုေတာင္ ထိခိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

(ဃ)
တစ္ခါက နယူးေယာက္က နာမည္ၾကီး ျပတိုက္တစ္ခုကို ကြ်န္မတို႔ သြားလည္ခဲ့တယ္။ အ၀င္လက္မွတ္ ၀ယ္ရျပီး လက္မွတ္က မွႈးေစ့ေလာက္ရွိတဲ့ ေရႊေရာင္အျပားေလးပါ။ မိတ္ေဆြက ျပတိုက္ထဲကို မ၀င္ခင္ “ျပတိုက္ထဲ ၀င္ျပီး အျပင္ျပန္ထြက္ခ်င္တဲ့ လူေတြ လက္မွတ္ကို ယူထားဦး... အထဲကို ျပန္၀င္ခ်င္ရင္ အဲဒီလက္မွတ္ ျပန္ျပလိုက္ရံုပဲ။ တကယ္လို႔ ထြက္ျပီး ျပန္မ၀င္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ လက္မွတ္ကို တံခါး၀က မွန္ေသတၱာထဲ ထည့္လိုက္ရံုပဲ” လို႔ မွာပါတယ္။ ကြ်န္မက သိခ်င္တာနဲ႔ “ ဒီလက္မွတ္ရဲ႔ အေရာင္နဲ႔ သ႑ာန္က ေန႔တိုင္း ေျပာင္းေနလား” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ မေျပာင္းတဲ့အေၾကာင္း မိတ္ေဆြက ေျပာပါတယ္။

“ဒါဆိုရင္ တစ္ခ်ဳိ႔လူေတြ လက္မွတ္ကို ျပန္မထားခဲ့ဘဲ ယူသြားျပီး ေနာက္ရက္မွာ ျပန္လာလို႔ရတာပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ၁၀ေယာက္စာကို လက္မွတ္၅ေစာင္ပဲ ၀ယ္ျပီး က်န္၅ေစာင္ကို ၀င္သြားတဲ့လူက ျပန္ယူထြက္လာလို႔ရတာပဲ” ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေျပာမိတဲ့ ကြ်န္မစကားကို မိတ္ေဆြက ရီပါတယ္။

“နင္တို႔ပဲ ဒီလိုေတြးၾကမယ္.. ဒီကလူေတြ ဒီလိုေတြးၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ ၀င္ရင္ လက္မွတ္၀ယ္မယ္။ လည္ပတ္ျပီးလို႔ ထပ္မ၀င္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ လက္မွတ္ကို အပ္ခဲ့မယ္။ သူတို႔ရဲ႔ အေတြးက ရွင္းရွင္းေလး” အေမရိကားေတြက လူတိုင္းဟာ စည္းကမ္းလိုက္နာၾကတဲ့ လူေတြလို႔ ယံုၾကည္ထားၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တံခါး၀မွာ အေစာင့္ေတာင္ မထားခဲ့ပါဘူး။ ကြ်န္မရဲ႔အေတြးနဲ႔ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ ရွက္မိပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႔ အေတြးနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ရဲ႔ လုပ္ရပ္ေတြက ကြ်န္မတို႔ တိုင္းျပည္မွာ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခု ျဖစ္လို႔ေနခဲ့ပါျပီ။

(င)
ကြ်န္မ သင္တန္းသြားေပးတဲ့ ကုမၸဏီက စားေသာက္ခန္းေတြဟာ သပ္ရပ္ျပီး သန္႔ရွင္းပါတယ္။ အစားအစာ ေတြကို ကိုယ္တို္င္ခပ္ယူ စားေသာက္ရေအာင္ စီစဥ္ထားေပးတယ္။ ကိုယ္ၾကိဳက္တာ ကိုယ္ယူစားရံုပါပဲ။ သစ္သီးထားတဲ့ စင္ဖက္မွာေတာ့ “တစ္ဦးကို တစ္ထုပ္သာ ယူရန္” ဆိုတဲ့ စာရြက္ေလးကပ္ထားပါတယ္။ အသီးေတြက ေဆးျပီးသား လွီးျပီးသားေတြပါ။ တံခါး၀မွာလည္း အေစာင့္ မရွိပါဘူး။ သံုးေဆာင္မယ့္လူေတြက ကိုယ့္၀န္ထမ္းကဒ္နဲ႔ စက္ထဲထည့္လိုက္ရံုပါပဲ။ က်သင့္ေငြကို လကုန္ရင္ လစာထဲကေန ႏႈတ္ယူပါတယ္။

ကုမၸဏီ အၾကီးအကဲတစ္ဦးက ကြ်န္မကို “၀န္ထမ္းတစ္ဦးက ထမင္းစားျပီး စက္ထဲ ကဒ္မထည့္တာ မိသြားတယ္။ ပထမတစ္ၾကိမ္ သတိေပးတယ္။ ဒုတိယအၾကိမ္မွာ အလုပ္ထုတ္ပစ္လိုက္တယ္” လို႔ေျပာျပပါတယ္။ ယံုၾကည္မႈကို တည္ေဆာက္ဖို႔ရာ မလြယ္ကူသလို တန္ဖိုးလည္း ၾကီးမားပါတယ္။

တစ္ဦးကို တစ္ဦး ယံုၾကည္မႈျမင့္ေလေလ ၾကီးၾကပ္မႈက နည္းေလေလပါပဲ။ ယံုၾကည္မႈရွိ ေလေလ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အဆင္ေျပေလေလ အလုပ္လုပ္ရာမွာ လြယ္ကူ ျမန္ဆန္ျပီး စိတ္ခ်မ္းသာ ေလေလပါပဲ။ ေလ်ာက္ဖို႔လမ္းက ေရြးတာ မွန္သြားျပီဆိုရင္ ခရီးေ၀းမွာကို မေၾကာက္ေတာ့ပါဘူး။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

အေပၚက ဘာသာျပန္နဲ႔ မဆိုင္တဲ့ ကြ်န္မရဲ႔ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကြ်န္မဒုတိယႏွစ္ အေရာက္မွာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ကို အျပီးျပန္ဖို႔ စီစဥ္ပါတယ္။ သူမျပန္ခင္မွာ ဖုန္းေတြ အဆက္မျပတ္ ေျပာေနတာကို ေတြ႔လိုက္မိတယ္။ သူျပန္ျပီး မၾကာပါဘူး။ ဖုန္းေဘလ္ေတြ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဖုန္းေဘလ္ေတြက တစ္လမွာတစ္ေစာင္ ပို႔ရကေန တစ္လကိုႏွစ္ေစာင္ ပို႔လာပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔က အေဆာင္မွာ တစ္ခန္းတည္း ေနၾကတာဆိုေတာ့ သူ႔စာကို က်န္တဲ့လူေတြက ေဖာက္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ လား...လား.... ဖုန္းဖိုးေတြ ထိုင္၀မ္ေငြ တစ္ေသာင္းေက်ာ္ပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံကို ငါျပန္မလာေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဖုန္းေဘလ္ေတြ သူမေဆာင္ခဲ့ဘဲ ဒီအတိုင္း ထားသြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဖုန္းကုမၸဏီက တရားရံုးကေန စာေတြပို႔တဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ပို႔ပို႔ အဲဒီစာေတြကို သူလက္ခံ ရရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သူတို႔မသိခဲ့ပါဘူး။

အရင္ ကြ်န္မတို႔ ေရာက္စက ဖုန္းတစ္လံုး၀ယ္ရမွာ အရမ္းလြယ္ပါတယ္။ ပတ္စပို႔ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းသားကဒ္ ျပလိုက္ရံုပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဖုန္း၀ယ္ဖို႔က ဘဏ္စာရင္းေတြ၊ စာရြက္စာတမ္းေတြပါ လိုလာပါေတာ့တယ္။ ျမန္မာျပည္ ေက်ာင္းသားဆိုရင္ လူေတြက သိပ္အယံုအၾကည္ မရွိေတာ့သလိုပါပဲ။ ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုး ပုပ္ကုန္တာလား... ငါးပုပ္ေတြထဲ ငါးခံုးမကို ထည့္မိတာလားေတာ့ မသိပါဘူး။

ကြ်န္မဒီကို မလာခင္ ဖုန္းေတြ၊ အင္တာနက္ေၾကးေတြ လိုက္သြင္း လိုက္အပ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဒီတိုင္းျပည္ကို နင္ျပန္လာေတာ့မွာမွ မဟုတ္တာ ဒီေလာက္ တာ၀န္ေတြေက်ျပီး လိုက္လုပ္စရာ မလိုပါဘူး။ နင္မသြင္းခဲ့လည္း နင့္ကို သူတို႔ လိုက္မရွာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး လို႔ေျပာပါတယ္။ တာ၀န္ေက်တယ္ မေက်တယ္.. အသိတရားရွိတယ္ မရွိတယ္လို႔ လူေတြရဲ႔ အခ်ီးက်ဴးနဲ႔ အေျပာကိုခံရဖို႔ထက္ ကိုယ္ဘာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာကို ကိုယ္သိဖို႔ု ကိုယ့္လိပ္ျပာကို ကိုယ္လံုလံု ၀တ္ထား ဖို႔ပဲလိုတယ္ ဆိုတာ သူငယ္ခ်င္းကို ကြ်န္မ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

Read More...

Collapse...

ပိုလာ၀က္၀ံရဲ႔ ပံုျပင္

ေျမာက္၀င္႐ုိးစြန္းမွာေနတဲ့ ပိုလာ၀က္၀ံရဲ႔ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို ၾကားဖူးပါသလား.... ?
ေအးခဲတဲ့ ေျမာက္၀င္႐ိုးစြန္းမွာ ပိုလာ၀က္၀ံေတြဟာ ဘုရင္တစ္ဆူလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ အက္စကီးမိုး လူမ်ဳိးေတြက ဘာမွ အင္အားထုတ္စရာ မလိုဘဲ အဲဒီ၀က္၀ံေတြကို ဖမ္းႏိုင္တယ္။

ဘယ္လိုဖမ္းသလဲဆိုေတာ့ အက္စကီးမိုးေတြက ဖ်ံတစ္ေကာင္ကို အရင္သတ္လိုက္ျပီး ဖ်ံရဲ႕ေသြးကို ပံုးတစ္ခုထဲ ထည့္ထားလိုက္တယ္။ အသြားႏွစ္ဖက္ပါတဲ့ ဓါးေျမႇာင္ကို ေသြးထဲမွာ စိုက္ထားလိုက္တယ္။ အရမ္းေအးတဲ့အတြက္ ဖ်ံေသြးဟာ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ ခဲသြားပါတယ္။ အဲဒီခဲသြားတဲ့ ဓါးေျမႇာင္ပါတဲ့ ဖ်ံေသြးကို ပံုးထဲကထုတ္ျပီး ေရခဲျပင္မွာ ပစ္ထားလိုက္ရံုပါပဲ။

၀က္၀ံေတြက ေသြးအရမ္းၾကိဳက္တယ္။ အဲဒီအၾကိဳက္ကပဲ သူတို႔ကို ေသမင္းလက္ထဲ ေရာက္ေစခဲ့တယ္။ အနံ႔ခံေကာင္းတဲ့ သူတို႔ဟာ ေသြးညႇီန႔ံကို အေ၀းၾကီးကေတာင္ ရႏိုင္ပါတယ္။ အက္စကီးမိုးတို႔ ပစ္ထားတဲ့ ေသြးခဲကို ေျခရာခံျပီး ေတြ႔တာနဲ႔ အငမ္းမရ လွ်ာနဲ႔ စတင္လ်က္ပါေတာ့တယ္။ လ်က္ရင္း လ်က္ရင္း လွ်ာခဲသြားလည္း အစာေကာင္းကို လက္မလြတ္ခ်င္တာနဲ႔ ဆက္လ်က္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ခဲေနတဲ့ေသြးက ပိုခ်ဳိလာတယ္။ ပိုလတ္ဆတ္လာတယ္။ ပိုပူေႏြးလာတယ္ဆိုကို သတိမထားမိေတာ့တဲ့ အထိပါပဲ။

လ်က္ေလ အရသာရွိေလ၊ အရသာရွိေလ လ်က္ေလနဲ႔ သူတို႔ရဲ႔ေသြးကို သူတို႔ ေသာက္ေနမိမွန္းေတာင္ မသိၾကေတာ့ပါဘူး။ အေၾကာင္းက ေသြးခဲအလယ္မွာ စိုက္ထားတဲ့ ဓားက လ်က္ေနတဲ့ သူတို႔လွ်ာကို လွီးျဖတ္ေနခဲ့လို႔ပဲ။ အေအးဓာတ္ေၾကာင့္ ထံုေနတဲ့ လွ်ာက နာက်င္တာကို မခံစားမိေတာ့ဘူး။ အနံ႔ခံေကာင္းတဲ့ ႏွာေခါင္းက လတ္ဆတ္တဲ့ ေသြးန႔ံရေလ လ်က္ႏႈန္းက ျမန္ေလေလ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္ေသြးကို ကုိယ္ျပန္ေသာက္ေနမိေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေသြးထြက္လြန္ျပီး မူးလဲသြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အက္စကီးမိုးေတြက သူတို႔ကို ဘာအင္အားမွ မသံုးဘဲ ဖမ္းလိုက္ရံုပါပဲ။

ဘ၀ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကို ရွာေဖြတဲ့အခ်ိန္မွာ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆေတြ လဲြမွားခဲ့ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာလည္း ပိုလာ၀က္၀ံနဲ႔ တူသြားႏိုင္တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႔လူေတြက အလုပ္ခ်ိန္ မ်ားမ်ားလုပ္ေလ ပိုေအာင္ျမင္ေလေလ ၀င္ေငြမ်ားမ်ား ရေလေလလို႔ ထင္တတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာ အဲဒီေငြေၾကးကို ျဖဳန္းဖို႔ အခ်ိန္မရွိခဲ့ၾကဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႔က အဲဒီေငြေၾကးကို ဘယ္လိုသံုးရမယ္မွန္း မသိၾကဘူး။

၀င္ေငြမ်ားလာတာနဲ႔နည္းတူ တစ္ဖက္မွာလည္း တစ္ခ်ဳိ႔အရာေတြကို သူတို႔ဆံုး႐ႈံး ၾကရတယ္။ လူ႔ဘ၀ရဲ႔ တန္ဖိုးအရွိဆံုး အရာျဖစ္တဲ့ မိသားစုနဲ႔အတူေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ ေႏြးေထြးတဲ့ မိဘေမတၱာငတ္ေနတဲ့ သားသမီးေတြ၊ လူမႈေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူတစ္ဖက္သားကို ကူညီဖို႔အေရး ဆိုတာကိုေတာင္ သူတို႔ ေမ့ေနခဲ့ၾကတယ္။

အေမရိကားရဲ႔ အပတ္စဥ္ ဂ်ာနယ္တစ္ခုက အျငိမ္းစားယူကုန္ၾကတဲ့ ထိပ္သီးစီးပြါးေရး ပညာရွင္ ဆယ္ဦးကို ေမးခြန္းေမးျပီး စာရင္းလုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေမးခြန္းက “ တကယ္လို႔ ဘ၀ကို အသစ္ျပန္စရရင္ သင္အေမွ်ာ္လင့္ဆံုးနဲ႔ လက္မလြတ္ခ်င္ဆံုးအရာက ဘာလဲ” တဲ့။ ပညာရွင္ ခုႏွစ္ဦးက တူညီတဲ့ အေျဖကိုေပးခဲ့ပါတယ္။ အေျဖက “ တကယ္လို႔ ဘ၀ကို အသစ္ျပန္စရရင္ သားသမီးေတြနဲ႔ အတူေနတဲ့ အခ်ိန္ကို လက္မလြတ္ ခ်င္ဆံုးပါ” လို႔ ျပန္ေျဖခဲ့ၾကတယ္။

တစ္ခ်ဳိ႔လူေတြက ဆံုးျဖတ္ျပီးရင္ ေနာင္တမရဘူးလို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဆံုးျဖတ္ခင္ ေသခ်ာ မစဥ္းစားခဲ့ရင္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေနာင္တ ရၾကစျမဲပါပဲ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးပါတယ္။ ေငြဟာ ရွာလို႔မကုန္ႏိုင္တဲ့ အရာပါတဲ့... ရွာေလေလ ရေလေလ လိုခ်င္ေလေလ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လံုေလာက္ျပီလို႔ မထင္ဘဲ ေငြေနာက္ကိုပဲ ေကာက္ေကာက္ပါ ကုန္ၾကတယ္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ပိုလာ၀က္၀ံလို ကိုယ့္ေသြးကို ေသာက္ျပီး ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့လူူ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီလား...

တင္းတိမ္ ေရာင့္ရဲႏိုင္တဲ့လူက ဘယ္ေတာ့မွ မဆင္းရဲဘူး။ မတင္းတိမ္ႏိုင္တဲ့လူက အျမဲ ဆင္းရဲေနတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...

ေရာင္ျပန္

(၁)
တစ္ေန႔မွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ chattingမွာ ခင္တဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ ခ်ိန္းခဲ့တယ္။ အဲဒီေကာင္မေလးကို သူ မျမင္ဖူးေသးေတာ့ အ႐ုပ္ဆိုးဆိုး ေကာင္မေလးျဖစ္မွာ စိုးတာနဲ႔ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေကာင္မေလးနဲ႔ေတြ႔ျပီး ၁၀မိနစ္အၾကာမွာ သူ႔ဟမ္းဖုန္းကို ဆက္ဖို႔မွာခဲ့တယ္။ ဒါမွ သူလစ္ထြက္လို႔ အဆင္ေျပမယ္ေလ။

ဒီလိုနဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ ေနရာေရာက္ေတာ့ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းမျမည္ပါေစနဲ႔လို႔ သူက်ိတ္ျပီး ဆုေတာင္းလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေကာင္မေလးရဲ႕ဖုန္းကျမည္လာတယ္။ ၂မိနစ္ေလာက္ စကားေျပာျပီး ေကာင္မေလးက သူ႔ဖက္လွည့္ျပီး “ ေဆာရီးေနာ္... အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥရွိလို႔ ကြ်န္မကို သြားခြင့္ျပဳပါဦး” တဲ့။

(၂)
၀ိုင္အရမ္းၾကိဳက္တဲ့ သူေဌးတစ္ေယာက္က ညအိပ္ယာ၀င္တိုင္း ၀ိုင္တစ္ခြက္ ေသာက္ေလ့ရွိတယ္။ အခုတစ္ေလာ သူေသာက္ေနက်၀ိုင္က ေလ်ာ့ေလ်ာ့လာလို႔ အိမ္ကအေစခံ ခိုးေသာက္တယ္ အထင္နဲ႔ ၀ိုင္ထဲကို က်င္ငယ္ေရေရာလိုက္တယ္။ က်င္ငယ္ေရ ေရာထားလည္း ၀ိုင္က ေလ်ာ့ေနတုန္းပဲမို႔ သူေဌးက စိတ္ဆိုးျပီး အေစခံကို ေခၚေမးပါေတာ့တယ္။ “ကြ်န္ေတာ္ မခိုးေသာက္ရပါဘူး” အေစခံက ျငင္းပါတယ္။ ဆက္ျပီး “ သူေဌးမင္းကို ဟင္းေကာင္းေတြ ခ်က္ေကြ်းခ်င္လို႔ ဟင္းေၾကာ္တဲ့အခ်ိန္ ၀ိုင္နည္းနည္းထည့္မိတာပါ” လို႔ ေျဖပါတယ္။

(၃)
လူတစ္ေယာက္က ဘားတစ္ခုမွာ ဘီယာေသာက္ေနတုန္း အေပါ့သြားခ်င္လာတာနဲ႔ အိမ္သာသြားမလုိ႔ လုပ္ရင္း သူ႔ဘီယာကို တျခားလူ ခိုးေသာက္မွာစိုးတာနဲ႔ “ဘီယာထဲ တံေထြး ေထြးထည့္ထားတယ္” လို႔ စာေရးကပ္ထားလိုက္တယ္။ အေပါ့သြားျပီး ျပန္လာေတာ့ သူ႔စာေဘးမွာ “ငါလည္း ေထြးထည့္လိုက္ျပီ” လို႔ေရးထားတဲ့ စာကိုေတြ႔လိုက္တယ္။

သူတစ္ပါးကို ေပးတဲ့အရာက ကုိယ့္အတြက္ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ မွန္ၾကည့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုေပါ့။ ကိုယ္ျပံဳးရင္ မွန္ထဲက လူလည္းလိုက္ျပံဳးတယ္။ ကိုယ္မဲ့ရင္ လိုက္မဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကဗ်ာဆရာ W.H.Auden က “မေကာင္းတာလုပ္တဲ့လူဟာ မေကာင္းတာကိုပဲ ျပန္ရမယ္” တဲ့။ လူတစ္ပါးကို ေခ်ာက္တြန္းရင္ ကိုယ္လည္း တစ္ေန႔ ျပန္အတြန္းခံရမွာ မလဲြဘူး။ လူေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္တာေတြေပးရင္ ကိုယ္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္တာျပန္ရမယ္။ လူေတြကို ခ်ီးက်ဴးရင္ ကိုယ္လည္း တစ္ေန႔ ျပန္အခ်ီးက်ဴးခံရမယ္။ (ဤေနရာတြင္ ေျမႇာက္ ဖား ပင့္ ေကာ္လို႔ မထင္ေစခ်င္) “သူ႔ကိုေပးတာဟာ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ပဲ ျဖစ္သြားတတ္တယ္”

(၄)
လယ္သမားတစ္ဦး စိုက္ထားတဲ့ ေျပာင္းဖူးက အသီးႏွံျပိဳင္ပဲြမွာ ႏွစ္တိုင္းဆုရတယ္။ ရတဲ့ဆုကို တစ္ျခားလယ္သမားေတြကို သူအျမဲမွ်ေ၀ခဲ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ လူေတြက ေမးေတာ့ “၀တ္မႈန္ေတြက ေလေၾကာင့္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာျပန္႔ေနတယ္။ တကယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ျခံေဘးက လယ္သမားေတြဟာ မ်ဳိးမေကာင္းတဲ့ ေျပာင္းဖူးကိုု စိုက္ခဲ့ရင္ ကြ်န္ေတာ့္စုိက္ထားတဲ့ ေျပာင္းဖူးကိုလည္း ထိခိုက္ႏိုင္တယ္။ မ်ဳိးေကာင္းမ်ဳိးသန္႔ေတြကို သူတို႔စိုက္ခဲ့လို႔ ကြ်န္ေတာ္၀မ္းသာပါတယ္။ ဆုေတြက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ျဖစ္သလို သူတို႔အတြက္လည္းျဖစ္ပါတယ္” လို႔ ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။

လူေတြရဲ႔ ေမတၱာကိုလိုခ်င္ရင္ လူေတြကို ေမတၱာအရင္ထားတတ္ရမယ္။
ဂ႐ုစိုက္တာခံခ်င္ရင္ လူေတြကို အရင္ဂ႐ုစိုက္တတ္ရမယ္။
အရာအားလံုးဟာ ေရာင္ျပန္ဟပ္စျမဲပဲေလ..

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္

Read More...

Collapse...

လူဆင္းရဲ လူခ်မ္းသာ

ဘရာဇီးရွိ ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္တစ္ခုတြင္ အလြန္ဆင္းရဲေသာ ကေလးငယ္ တစ္ဦးရွိသည္။ သူသည္ ေဘာလံုးကန္ျခင္းကို အလြန္အမင္ ႏွစ္သက္ေသာ္လည္း ေဘာလံုး မ၀ယ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဗူးခြံ၊ ပုလင္းခြံႏွင့္ အမိႈက္ပံုမွ ေကာက္လာေသာ အုန္းခံြမ်ားျဖင့္သာ ေဆာ့ကန္ကစားခဲ့သည္။ အျခား ကေလးငယ္မ်ားႏွင့္အတူ ေဘာလံုးကန္ခ်င္ေသာ္လည္း ဆင္းရဲေသာ သူ႔ကို အဖက္မလုပ္ၾကေသာေၾကာင့္ သူသည္ အားတိုင္း ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးတစ္ခုတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ကစားခဲ့ရသည္။

တစ္ေန႔တြင္ သူသည္ ေကာက္လာေသာ အခြံမ်ားကို သဲသဲမဲမဲကန္ေနခိုက္ ေဘာလံုးနည္းျပ ဆရာတစ္ဦးက ေတြ႔သြားခဲ့သည္။ သနားစရာေကာင္းေသာ သူအား နည္းျပက ေဘာလံုးတစ္လံုး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့သည္။ ေဘာလံုးတစ္လံုး ပိုင္ဆိုင္သည့္ေနာက္ပိုင္း ေဘာလံုးကစားျခင္းကို သူပိုေလ့က်င့္ခဲ့သည္။

အေ၀းတစ္ ေနရာတြင္ တည္ထားေသာ ေရပံုးထဲသို႔ ေဘာလံုးကို ကန္သြင္းႏိုင္သည္အထိ သူၾကိဳးစားခဲ့သည္။ တစ္ေန႔တြင္ ေဘာလံုးလက္ေဆာင္ ေပးခဲ့ေသာနည္းျပက သူ႔အား ေခၚယူျပီး ေလ့က်င့္သင္ၾကားမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေပးခဲ့သည္။ ေနာင္ ၃ႏွစ္အၾကာတြင္ ၁၇ႏွစ္အရြယ္ ဤဆင္းရဲသား ကေလးသည္ ဆ႒မအၾကိမ္ေျမာက္ ကမာၻ႔ဖလားတြင္ ေဘာလံုး ၂၁ လံုးကို သြင္းႏိုင္ခဲ့သည္။ ဘရာဇီးႏိုင္ငံအတြက္ ပထမဆံုးေသာ ဒိုင္းဆုကို ေအာင္ျမင္စြာ ဆြတ္ခူးေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ လူမသိ သူမသိ ဆင္းရဲသား ကေလးမွာ ကမာၻေက်ာ္ ဘရာဇီး ေဘာလံုးခ်န္ပီယံ “ပီလီ” ပင္ျဖစ္သည္။

ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာမေရြး လူတိုင္းမွာ အိပ္မက္ဆိုတာရွိတယ္။ ယံုၾကည္မႈ ဆိုတာရွိတယ္။ လူေတြက အတန္းအစား အမ်ဳိးမ်ဳိးခဲြျပီး လူခ်မ္းသာေတြက ဆင္းရဲသားေတြနဲ႔ မေပါင္းဖက္ခ်င္ၾကဘူး။ မင္းဆိုးေတြက ျပည္သူေတြကို ႏွိမ္ၾကတယ္။ တကယ္တန္းေတာ့ ဆင္းရဲတာနဲ႔ ခ်မ္းသာတာဟာ ဘာမွ ကဲြျပားမႈမရွိပါဘူး။

လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲေနပါေစ သူမွာ ရိုးသားမႈေတြရွိတယ္၊ ႏိုင္လိုညႇင္းဆဲမႈေတြ မရွိဘူးဆိုရင္ လမ္းေတြ ဘယ္ေလာက္ ၾကမ္းၾကမ္း သူဟာ တစ္ေန႔ေတာ့ ေအာင္ျမင္မွာပဲ။ ဆင္းရဲေပမယ့္ ၾကိဳးစားတယ္ဆိုရင္ ဘုရားသခင္က သူ႔ကိုလွ်စ္လွ်ဴ႐ွဴ မထားပါဘူး။ ႏြံထဲက ၾကာလို ၀ိုင္း၀န္းလွပေအာင္ သူပြင့္လန္းႏိုင္မွာပါ။ ပစၥည္းဥစၥာ ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ အၾကင္နာ ေမတၱာတရားေတြ မရွိခဲ့ဘူးဆိုရင္ သူတို႔ဟာ ဆင္းရဲသားေတြထက္ ပိုဆင္းရဲပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...

ကုန္သည္ၾကီးႏွင့္ ဇနီးေလးဦး

တစ္ခါက အလြန္ေဌးေသာ ကုန္သည္ၾကီးတစ္ဦးတြင္ ဇနီးေလးဦးရွိသည္။
ကုန္သည္ၾကီးသည္ နံပါတ္(၄)ေယာက္ေျမာက္ ဇနီးကို အလြန္ခ်င္ခင္ ျမတ္ႏိုးျပီး သြားေလရာတြင္ လိုက္ပါေစခဲ့သည္။ ထုိဇနီး၏ ေန႔စဥ္ တစ္ကိုယ္ေရ သန္႔ရွင္းေရး၊ ေနဖို႔ ၊ စားဖို႔ အေရးမ်ားကို ကုန္သည္ၾကီးကိုယ္တိုင္ လုပ္ေဆာင္ေပးရသည္။ သူမ စားခ်င္ေသာ၊ ၀တ္ခ်င္ေသာ အရာမ်ားကို ကုန္သည္ၾကီးက ၀ယ္ေပးျပီး အလိုလုိက္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့သည္။

နံပါတ္(၃)ဇနီးမွာ ပ်ဳိတိုင္းၾကိဳက္ေသာ ႏွင္းဆီခိုင္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ကုန္သည္ၾကီးက သူမ၏ အခ်စ္ကို လူအမ်ားႏွင့္ ခက္ခက္ခဲခဲ ျပိဳင္ဆိုင္ျပီးမွ သူမကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမအား ကုန္သည္ၾကီးက အျမဲဂ႐ုစိုက္ရသည္။ သူမအတြက္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းေသာ စကားမ်ားကို အျမဲေျပာရသည္။ သူမအတြက္ လွပေသာ အိမ္ေဆာက္ေပးရသည္။

ဒုတိယဇနီးမွာ ကုန္သည္ႏွင့္ အေျပာအဆို အတည့္ဆံုးျဖစ္သည္။ ကုန္သည္ၾကီး စိတ္ညစ္ စိတ္ပ်က္ခ်ိန္မ်ား၊ အခက္အခဲ ၾကံဳခ်ိန္မ်ားတြင္ သူမအား အျမဲရင္ဖြင့္ခဲ့သည္။ သူမသည္ ကုန္သည္ၾကီးအား ႏွစ္သိမ့္ေပးျခင္းျဖင့္ အပူအပင္မ်ားကို မွ်ေ၀ခဲ့သည္။ သူမႏွင့္ အတူေနခ်ိန္သည္ ကုန္သည္ၾကီးအတြက္ အရာရာ ျပီးျပည့္စံုေနခဲ့သည္။

ကုန္သည္ၾကီးသည္ ထိုဇနီးသံုးဦးကို အလြန္ခ်စ္ေသာ္လည္း ပထမ မယားကိုမႈ လွ်စ္လ်ဴရွဴထားမိသည္။ သူမႏွင့္လည္း အေတြ႔နည္းခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အိမ္ရွိ ေ၀ယ်၀စၥအားလံုးမွာ သူမသာ လုပ္ကိုင္ရသည္။ တာ၀န္၀တၱရား အားလံုး၏ ပင္ပန္းဒဏ္ကို ခံရေသာ္လည္း သူမသည္ ကုန္သည္ၾကီး၏ ဂ႐ုစိုက္မႈႏွင့္ အယုအယကို မခံခဲ့ရေပ။

တစ္ေန႔တြင္ ကုန္သည္ၾကီးသည္ ေနရပ္ေဒသကို စြန္႔ျပီး အေ၀းဆံုးသို႔ ခရီးသြားရမည္ျဖစ္သည္။ သြားခါနီးတြင္ ကုန္သည္ၾကီးက နံပါတ္(၄) ဇနီးအား “ ငါမသြားမေန သြားရေတာ့မယ္။ ငါနဲ႔ အတူလိုက္ခဲ့ပါလား” ဟု ေတာင္းဆိုသည္။ ဇနီးသည္က “ ကြ်န္မ မလိုက္ခ်င္ဘူး” ဟု ျငင္း၏။ ထိုအေျဖကို ၾကားေသာ္ ကုန္သည္ၾကီးမွာ ထူးဆန္းအံ့ၾသသြားျပီး နားမလည္ဟန္ျဖင့္ “နင့္ကို ငါအဲဒီေလာက္ခ်စ္ခဲ့ အလိုလုိက္ခဲ့တယ္။ နင္လိုခ်င္သမွ်၊ လုပ္ခ်င္သမွ် ငါအကုန္လုပ္ေပးခဲ့တယ္။ ငါတို႔ဘယ္ေတာ့မွ မခဲြဘဲ တစ္တဲြတဲြေနလာခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ ငါ့ေနာက္မလိုက္ႏိုင္ရတာလဲ” ဟု ေမးျပန္သည္။

“ရွင္ဘာေျပာေျပာ ကြ်န္မလံုး၀ မလိုက္ႏိုင္ဘူး” ဟု အျပတ္ျငင္းလိုက္သည္။

ကုန္သည္ၾကီးက သူမအား ဆက္မေမးေတာ့ဘဲ နံပါတ္(၃) ဇနီးကိုေခၚ၍ ေမးျပန္သည္။ နံပါတ္(၃) ဇနီးက “ရွင္အရမ္းခ်စ္တဲ့ နံပါတ္(၄)တစ္ေယာက္ေတာင္ ရွင္နဲ႔ မလိုက္ႏိုင္ဘူး။ ကြ်န္မက ဘာလို႔ လိုက္ရမလဲ” ဟု ျငင္းျပန္သည္။ ထိုအခါ ကုန္သည္ၾကီးက ဒုတိယဇနီးကို ေခၚ၍ ေမးျပန္သည္။ ဒုတိယဇနီးက “အင္း... ရွင္သြားေတာ့ ကြ်န္မလည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရွင့္ကို ျမိဳ႔ျပင္အထိပဲ ကြ်န္မ လိုက္ပို႔ေပးႏိုင္မယ္။ ျပီးေတာ့ ရွင္ဘာသာရွင္ ဆက္သြားေပါ့” ဟု ေျပာသည္။

ဒုတိယဇနီးလည္း မလိုက္ႏိုင္ေသာအခါ ကုန္သည္ၾကီးက ပထမဇနီးကို သတိရလာမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမအားေခၚ၍ ေမးျပန္သည္။ “ရွင္ဘယ္သြားသြား၊ ေပ်ာ္သည္ျဖစ္ေစ၊ စိတ္ညစ္သည္ျဖစ္ေစ ရွင့္ေနာက္ ကြ်န္မ မခဲြမခြာလိုက္ခဲ့မယ္။ ဘယ္ေလာက္ေ၀းတဲ့ ခရီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္မ တဖ၀ါးမွ မခြာပါဘူး” ဟု ေျပာသည္။ ထိုအခ်ိန္က်မွ သူႏွင့္မခဲြ အျမဲထာ၀စဥ္ေနေသာသူမွာ ပထမဇနီးျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။

ကုန္သည္ၾကီးသြားမည့္ ေနရာကား မရဏတိုင္းျပည္ျဖစ္သည္။

နံပါတ္(၄) ဇနီးမွာ ကုန္သည္ၾကီး၏ ခႏၶာကိုယ္ျဖစ္သည္။ လူမ်ားက မိမိ၏ ခႏၶာကိုယ္အား တန္ဖိုးထားၾကသည္။ ခႏၶာကိုယ္အား အဖိုးတန္ အ၀တ္တန္ဆာမ်ားျဖင့္ ဆင္ျမန္းၾကျပီး ခႏၶာကိုယ္၏ ေတာင့္တသမွ် အရာကို ေပးၾကသည္။ ဤတန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးေသာ ခႏၶာကိုယ္မွာ နံပါတ္(၄) ဇနီးကဲ့သို႔ပင္ လူေသဆံုးေသာ္ ခႏၶာက မပါႏိုင္ခဲ့ေပ။

နံပါတ္(၃) ဇနီးမွာ ဥစၥာဓနျဖစ္သည္။ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာေဖြထားေသာ အဖိုးတန္ပစၥည္းမ်ား၊ စုေဆာင္းထားေသာ ပစၥည္းမ်ားသည္ ေသေသာ္ စိုးစိမွ် ပါမသြားႏိုင္ခဲ့ေပ။ ပါသြားႏိုင္ေသာ အရာမွာ ထိုပစၥည္းမ်ားကို ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာေဖြခဲ့စဥ္က အတၱမ်ားသာျဖစ္သည္။

ဒုတိယ ဇနီးမွာ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သည္။ အသက္ရွင္ေနေသာ လူ႔ဘ၀တြင္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦးရိုင္းပင္း ကူညီမႈ ရွိသင့္သည္။ တစ္ဦးအေပၚ တစ္ဦး ေမတၱာထားသင့္သည္။ လူေသေသာ္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေခတၱခဏသာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကသည္။ “ေသေသာသူ ၾကာရင္ေမ့” ဆိုေသာ စကားအတိုင္း ၾကာေသာ္ ေမ့ေပ်ာက္ကုန္ၾကသည္။

ပထမဇနီးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ၀ိညာဥ္ပင္ျဖစ္သည္။ ၀ိညာဥ္သည္ အျမဲမခြာ ေသေသာ္လည္းအပါးတြင္ ရွိေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ အလြန္ရင္းႏွီးေသာ္လည္း သူအား လွ်စ္လ်ဴရွဴထားမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ အာရံုကား ဓနဥစၥာႏွင့္ ထိေတြ႔ႏိုင္ေသာ ျဒပ္၀တၳဳေပၚတြင္သာ ေရာက္ေနခဲ့သည္။ မျမင္ရေသာ ၀ိညာဥ္သာလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ အျမဲ အတူရွိေနခဲ့သည္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...

အျပင္သ႑ာန္နဲ႔ အကဲမျဖတ္ေလနဲ႔

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း အနည္းငယ္ခန္႔က သာမန္အ၀တ္အစား ၀တ္ဆင္ထားေသာ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးသည္ အခ်ိန္းအဆက္ လုပ္ထားျခင္းမရွိဘဲ ဟာ့ဗသ္တကၠသိုလ္ (Harvard University) ၏ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးႏွင့္ ေတြ႔ဆံုရန္ သြားေရာက္ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး၏ အတြင္းေရးမႉးက မဲြျပာေသာ ခ်ည္ထည္မ်ားကို ၀တ္ဆင္ထားေသာ ဤေတာသားႏွစ္ဦးမွာ တကၠသိုလ္အတြက္ အက်ဳိးရွိမည့္အလုပ္ လာေရာက္ ေဆြးေႏြးျခင္း မျဖစ္ႏိုင္ဟု ခန္႔မွန္းမိသည္။ လင္ေယာက္်ားျဖစ္သူက ရိုက်ဳိးစြာျဖင့္ “ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါ” ေမးေသာ္ အတြင္းေရးမႉးက စိတ္မရွည္ဟန္ျဖင့္ “ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး တစ္ေနကုန္ အလုပ္မ်ားေနတယ္” ဇနီးသည္က “ ကိစၥမရွိပါဘူး။ ကြ်န္မတို႔ ေစာင့္ပါ့မယ္” ဟုေျပာကာ ေစာင့္ေနေတာ့သည္။

သို႔ႏွင့္ အခ်ိန္မ်ား တစ္ေရြ႔ေရြ႔ ကုန္ဆံုးသြားေသာ္လည္း အတြင္းေရးမႉးက သူတို႔အား ဂ႐ုမစိုက္ခဲ့ေပ။ မေစာင့္ႏိုင္ဘဲ ျပန္သြားရန္သာ ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးမွာ ထိုင္ရာမွ မထ ေစာင့္ျမဲ ေစာင့္ေနခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးအား အေၾကာင္းၾကားလိုက္သည္။ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးမွာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ဟန္ျဖင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးအား စိတ္မပါ တပါ လက္ခံ စကားေျပာဆိုခဲ့သည္။

ဇနီးသည္က “ ကြ်န္မရဲ႔သားက ဒီတကၠသိုလ္မွာ ၁ႏွစ္ ေက်ာင္းေနခဲ့ဖူးတယ္။ ဒီေက်ာင္းကို သား အရမ္း ၾကိဳက္ခဲ့တယ္။ ဒီေက်ာင္းမွာ တက္ရတာ သူေပ်ာ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ မႏွစ္က ကံမေကာင္းစြာနဲ႔ သားေလး မေတာ္တဆ ေသဆံုးသြားခဲ့ရတယ္။ သားေလး ေသဆံုးျပီးေနာက္ ခင္ပြန္းနဲ႔ တိုင္ပင္ျပီး ဒီေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ သားအတြက္ အမွတ္တရ မွတ္တိုင္တစ္ခု ေဆာက္ေပးခ်င္ခဲ့တယ္”

ေက်ာင္းအုပ္မွာ ထိုစကားကို ၾကားေသာ္ မည္သို႔မွ မခံစားရသည့္အျပင္ ရီေမာခ်င္ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ေလသံျပတ္ျဖင့္ “ မဒမ္... ဒီေက်ာင္းမွာ တက္ခဲ့လို႔ ေသဆံုးသြားတဲ့ လူေတြအတြက္ အမွတ္တရ မွတ္တိုင္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေဆာက္မေပးႏိုင္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔သာ ေဆာက္ေပးခဲ့ရင္ ေက်ာင္း၀င္းၾကီးက သုသာန္နဲ႔ တူသြားမွာေပါ့”

“မဟုတ္ဘူး..မဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္မတို႔က ရုပ္တုတစ္ခု စိုက္ထူမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခု ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းမွာပါ” ဇနီးက ပ်ာပ်ာသလဲ ရွင္းျပသည္။
မဲြေျခာက္ေနေသာ ခ်ည္ထည္အကၤ်ီႏွင့္ ဖ်င္ၾကမ္း၀တ္စံု ၀တ္ထားေသာ လင္မယားအား ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက စူးစိုက္ ၾကည့္လိုက္ျပီး သက္ျပင္းရွည္ တစ္ခ်က္ခ်ကာ “ ေက်ာင္းတစ္ေဆာင္ေဆာက္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ ကုန္က်မယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔ သိသလား။ ေက်ာင္းတစ္ေဆာင္ဟာ သိန္း၇၅၀ ေက်ာ္ ကုန္တယ္” အမ်ဳိးသမီးမွ ေခတၱ ႏႈတ္္ဆိတ္သြားခဲ့သည္။ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက သူတို႔ လက္ေလ်ာ့သြားမည္ အထင္ႏွင့္ က်ိတ္ေပ်ာ္ေနေလသည္။

ဇနီးက ခင္ပြန္းဖက္လွည့္ျပီး “ သိန္း၇၅၀ ေက်ာ္နဲ႔ ေက်ာင္းတစ္ေဆာင္ ေဆာက္လို႔ရမယ္ဆိုရင္ ငါတို႔က ဘာျဖစ္လို႔ ဒီထက္ၾကီးတဲ့ေက်ာင္းကို ေဆာက္ျပီး သားအတြက္ အမွတ္တရ ခ်န္မထားႏိုင္ရမလဲ” ထိုစကားေၾကာင့္ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးမွာ ေတြေ၀သြားခဲ့သည္။

သို႔ႏွင့္ Stanford ဇနီးေမာင္ႏွံ ဟာ့ဗသ္တကၠသိုလ္မွ ထြက္ခြါလာခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံမွာ ကယ္ရီဖိုးနီးယားျပည္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ေဆာက္လုပ္ျပီး ထိုေက်ာင္းအား Stanford University ဟု အမည္တြင္က သားအတြက္ အမွတ္တရ မွတ္တိုင္ စိုက္ထူခဲ့ၾကသည္။

ဟာ့ဗသ္ေက်ာင္းအုပ္က သာမန္မွ်သာ ၀တ္ဆင္ထားေသာ သူတို႔၏ အျပင္ပန္းသ႑ာန္ကို အကဲခတ္ျပီး သူတို႔၏ အတြင္းစိတ္ ေစတနာကို တန္ဖိုးျဖတ္ခဲ့သည္။ “ေတာင္းမွာအကြပ္ လူမွာအ၀တ္” ဟု ဆိုေသာ္ျငားလည္း အခ်ဳိ႔ လွပေသာ ျပင္ပ အျပင္အဆင္မ်ားသည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ေထာင္ေခ်ာက္ တစ္ခုသာျဖစ္သည္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...

ေရဘယ္ႏွစ္ပံုးလဲ

မေန႔က ဟိုဒီေလ်ာက္သြားရင္း စာအုပ္ခင္းေရာင္းေနတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို သြားေတြ႔မိတယ္။ အဂၤလိပ္စာအုပ္နဲ႔ တရုတ္စာအုပ္ေတြ တဲြေရာင္းေနေပမယ့္ ကြ်န္မရဲ႕ ေျခေထာက္၊ မ်က္စိနဲ႔ လက္က ထံုးစံအတိုင္း ဖတ္ရ ပိုကြ်မ္းျပီး ပိုအားရတဲ့ တရုတ္စာအုပ္ပံုထဲ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဟိုတစ္အုပ္ ဒီတစ္အုပ္ ေလ်ာက္လွန္ၾကည့္ရင္း ပံုျပင္(၃၀၀) ပါတဲ့ ဒီစာအုပ္ကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ အဖံုးကပဲ ကြ်န္မကို ေတာ္ေတာ္ေလး ဆဲြေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ “လူ႔ဘ၀ကို နားလည္ေစေသာ အပုဒ္(၃၀၀)ပါ အသိပညာမ်ားတဲ့”။ အထဲကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ကြ်န္မ အျမဲဘာသာျပန္တဲ့ “ဘ၀ အပိုင္းအစေလးမ်ား” ထဲက ပံုစံအတိုင္းပါပဲ။ လူ႔ဘ၀မွာ ျဖစ္တတ္ပ်က္တတ္တဲ့ သေဘာ သဘာ၀ေတြကို ပံုျပင္တိုေလးေတြနဲ႔ ႏႈိင္းျပထားပါတယ္။

တရုတ္စာကို အတိုေကာက္ (တရုတ္စာမွာ အတို၊ အရွည္ေရးနည္း ၂ မ်ဳိးရွိပါတယ္) နဲ႔ ေရးထားလို႔ ဖတ္ရတာ နည္းနည္း အားစိုက္ရတာကလဲြလို႔ ၃. ၄ ရြက္ေလာက္ လွန္ၾကည့္အျပီးမွာ တစ္ျခားစာအုပ္ေတြကို ၾကည့္ခ်င္စိတ္ မရွိေလာက္ေအာင္ ဒီစာအုပ္က ကြ်န္မကို ဆဲြေဆာင္ေနတာနဲ႔ ၀ယ္ခဲ့လိုက္တယ္။ ကြ်န္မလို ပံုျပင္ၾကိဳက္သူမ်ား၊ ကြ်န္မနဲ႔ ၀ါသနာတူမ်ားအတြက္ အပုဒ္(၃၀၀)ထဲက ကြ်န္မၾကိဳက္တဲ့ အေကာင္းဆံုး စာေတြကို ဘာသာျပန္ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ တန္ဖိုးမၾကီးတဲ့ ဒီစာအုပ္ထဲကေန အဖိုးတန္တဲ့ တစ္စံုတစ္ရာေတြ က်န္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ၀မ္းသာပါတယ္။ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

++++++++++++++++++++++++++++

ေရဘယ္ႏွစ္ပံုးလဲ

တစ္ခါက ဘုရင္တစ္ပါးဟာ မႉးမတ္အေပါင္း ျခံရံျပီး ဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲ လွည့္လည္ခဲ့တယ္။ ဥယ်ာဥ္ထဲမွ ေရကန္တစ္ကန္ကို ေတြ႔ေတာ့ ဘုရင္က သိလိုစိတ္နဲ႔ မႉးမတ္ေတြကို “ ဒီေရကန္မွာ ေရဘယ္ႏွစ္ပံုးရွိႏိုင္မလဲ” လို႔ ေမးလိုက္တယ္။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အေမးမို႔ မႉးမတ္ေတြက တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ခ်က္ခ်င္း မေျဖႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။ ဘုရင္က ဆက္ျပီး “ သံုးရက္ အခ်ိန္ေပးမယ္။ သံုးရက္ျပည့္လို႔ အေျဖမရရင္ အားလံုးကို ျပစ္ဒဏ္ခတ္မယ္” လို႔ ေၾကညာလိုက္တယ္။

အဲဒီေန႔က စျပီး မႉးမတ္ေတြဟာ ကန္ထဲက ေရေတြကို ခပ္ျပီး စတင္ တြက္ခ်က္ပါေတာ့တယ္။ ဘယ္လိုခပ္ခပ္ ဘယ္လိုတြက္တြက္ တိက်တဲ့အေျဖ မရခဲ့ပါဘူး။ သံုးရက္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္က ေရာက္လာေတာ့မွာမို႔ မႉးမတ္ေတြက စိုးရိမ္ေနၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ လုလင္ငယ္တစ္ဦး ေရာက္လာျပီး ကန္ထဲမွာ ေရဘယ္ႏွစ္ပံုးရွိေၾကာင္းကို သူသိတယ္လို႔ ေလ်ာက္တင္တယ္။ ဘုရင္က ပညာရွိမႉးမတ္ေတြကို ေခၚျပီး ေရကို လုလင္ငယ္ ဘယ္လို ခ်ိန္တယ္ဆိုတာကို သြားေရာက္ ၾကည့္႐ႈဖို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီအမိန္႔ကို ၾကားေတာ့ လုလင္ငယ္က ျပံဳးျပီး .....

“ ဒီေမးခြန္းက လြယ္လြန္းလို႔ ေရကန္အထိ သြားစရာမလိုပါဘူး ဘုရား”
“ ေမာင္မင္းရဲ႕ အေျဖကို ေလ်ာက္တင္စမ္း ”

“ ကန္ထဲက ေရကို ခ်ိန္ဖို႔အတြက္ ခပ္တဲ့ ေရပံုးေပၚမွာပဲ မႈတည္ပါတယ္။ တစ္ကယ္လို႔ ေရပံုးက ကန္ေလာက္ ၾကီးတယ္ဆိုရင္ ကန္ထဲေရက တစ္ပံုးစာပဲ ရွိပါတယ္။ တစ္ကယ္လို႔ ေရပံုးက ကန္ရဲ႕ ထက္၀က္ပဲရွိတယ္ဆိုရင္ ကန္ေရက ႏွစ္ပံုးစာပဲရွိပါတယ္။ တစ္ကယ္လို႔ ေရပံုးက ကန္ရဲ႕ ၃ပံု၁ပံုေလာက္ ၾကီးတယ္ဆိုရင္ ကန္ေရက သံုးပံုးစာပဲရွိပါတယ္။ တစ္ကယ္လို႔.... ”

“ ေတာ္ပါျပီ ေမာင္မင္း၊ ေမာင္မင္းရဲ႕ အေျဖမွန္ပါတယ္” ဘုရင္က လက္ကာျပျပီး ၀မ္းသာအားရ ေျပာပါတယ္။ လုလင္ငယ္ကိုလဲ ဆုလာဒ္မ်ားစြာ ခ်ီးျမႇင့္လိုက္တယ္။

မႉးမတ္ေတြက ဘုရင္ရဲ႕ အေမးကို ဘာလို႔ မေျဖႏိုင္ခဲ့ၾကတာလဲ...? တစ္ကယ္ေတာ့ သူတို႔ဟာ ေတြးေတာျခင္းဆိုတဲ့ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ နစ္၀င္ခဲ့ၾကတယ္။ လုလင္ငယ္ ေျဖႏိုင္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ေရကန္ရဲ႕ အၾကီးအငယ္ကို ပံုးရဲ႕ ႐ႈေထာင့္ကေနၾကည့္ျပီး ေျဖရွင္းခဲ့လို႔ပါပဲ။ ျပႆနာ တစ္ခုကို ရင္ဆိုင္ရျပီဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔က အဲဒီျပႆနာကို ႐ႈေထာင့္ေျပာင္း၊ ဘက္ေျပာင္းျပီး အေတြးေျပာင္းၾကည့္ဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...

ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အေတြ႔အၾကံဳ

မိခင္တစ္ဦးဟာ သားကိုအရြယ္ေရာက္ ၾကီးျပင္းဖို႔၊ သူတစ္ပါးထက္ ထူးခြ်န္ထက္ျမက္ဖို႔ပဲ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။ တစ္ေန႔မွာ မိခင္က ငါးႏွစ္အရြယ္ သားကိုေခၚျပီး ဓာတုေဗဒ ပညာရွင္ တစ္ဦးဆီ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဒီပညာရွင္ဟာ ေအာင္ျမင္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚကို ဘယ္လိုလုပ္ ေရာက္ခဲ့သလဲဆိုတဲ့ အေျဖကို သိခ်င္လို႔ပါပဲ။

ပညာရွင္က လာေရာက္တဲ့ အက်ဳိးအေၾကာင္းကို ေမးျပီး သူတို႔ကို စမ္းသပ္ခန္းထဲ ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီေနာက္ ပညာရွင္က အ၀ါေရာင္ အရည္တစ္မ်ဳိးကို သားေရွ႕မွာ ခ်ထားေပးလိုက္တယ္။ ကေလးက အရည္ကို ၾကည့္ျပီး စိတ္၀င္စားလာတာနဲ႔ သိခ်င္စိတ္ကို ထိန္းမရျဖစ္ျပီး အရည္ကို ထိတို႔ၾကည့္ဖို႔ လက္ကို ဆန္႔လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စုိးရိမ္တဲ့ အသံနဲ႔အတူ မိခင္က ကေလးဆီကို ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာခဲ့တယ္။ အရည္ကုိ ထိတို႔ၾကည့္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတဲ့ ကေလးက မိခင္ကို ျမင္ေတာ့ လက္ကို ခ်က္ခ်င္းျပန္ရုတ္လိုက္တယ္။

အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ကို ပညာရွင္က ျမင္ေတာ့ တဟားဟားနဲ႔ ရီပါေတာ့တယ္။ ေနာက္မိခင္ဖက္ လွည့္ျပီး “ ခင္ဗ်ားသိခ်င္တဲ့ အေျဖကို ကြ်န္ေတာ္ေျဖလိုက္ပါျပီ” လို႔ ေျပာျပီး လက္ကို အ၀ါေရာင္ အရည္ထဲ စိမ္ျပလိုက္တယ္။ “ ဒါဟာ အေရာင္ဆိုးထားတဲ့ ရိုးရိုးေရတစ္ခြက္ပါ။ ခင္ဗ်ား စိုးရိမ္ျပီး ေအာ္လိုက္တဲ့ အသံက မိခင္စိတ္ကို ေဖာ္ျပေနသလို ပညာရွင္ျဖစ္လာမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ စူးစမ္းလိုစိတ္ကို ေမာင္းထုတ္လိုက္တဲ့ အသံလည္းျဖစ္တယ္”

တစ္ခ်ဳိ႔မိဘေတြက ဒီလို အမွားမ်ဳိးကို အလြယ္တကူ ျပဳလုပ္တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ ကေလးေတြရဲ႕ စပ္စုလိုစိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ၾကတယ္။ ၾကာေတာ့ ကေလးေတြက အထိန္းခ်ဳပ္ခံ အက်င့္ကိုရျပီး အသစ္အဆန္းေတြကို မစူးစမ္းရဲၾကေတာ့ဘူး၊ မထီထြင္ခ်င္ၾကေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ေလ်ာက္မယ့္ လမ္းဟာ မိဘေတြ ေလ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းပဲ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...

နားေထာင္ျခင္း အတတ္ပညာ

အေမရိကားက နာမည္ၾကီး ေဟာေျပာ ဆရာတစ္ဦးဟာ ေဟာေျပာပဲြတစ္ခုမွာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို “သားၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲ” လို႔ ေမးလိုက္တယ္။ ကေလးငယ္က “ သားၾကီးလာရင္ ေလယာဥ္မႉးလုပ္မယ္” လို႔ ရိုးရိုးသားသား ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ ဆရာက ဆက္ျပီး “တကယ္လို႔ တစ္ေန႔မွာ သားေမာင္းတဲ့ ေလယာဥ္က ပစၥဖိတ္ သမုဒၵရာေပၚ အေရာက္မွာ ေလာင္စာကုန္သြားတယ္ ဆိုပါစို႔။ သား ဘာလုပ္မလဲ”

ကေလးငယ္က ခဏစဥ္းစားျပီး “ ခရီးသည္ေတြ အားလံုးကို ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ ထိုင္ျပီး ခါးပတ္ေတြ ပတ္ထားဖို႔ အရင္ သတိေပးမယ္။ ေနာက္ သားက ေလထီးစီးျပီး ခုန္ခ်မယ္” ကေလးငယ္ရဲ႕ အေျဖကို ၾကားေတာ့ ခန္းမမွာရွိတဲ့ လူေတြက တ၀ါး၀ါး ေအာ္ရီၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ရီသံက ကေလးငယ္ကို ငိုေစခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာက ဆက္ျပီး “ သား ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုလုပ္ရသလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ လူေတြ မထင္မွတ္တဲ့ အေျဖကို ကေလးငယ္က ဆက္ျပီး ေျဖခဲ့ပါတယ္။ “သား ေလာင္စာသြားယူျပီး ေလယာဥ္စီ ျပန္လာမလို႔ပါ”

သေဘာတူသည္ျဖစ္ေစ၊ မတူသည္ျဖစ္ေစ တစ္ဖက္လူရဲ႔ သေဘာထားကို နားလည္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အရင္ဆံုး လုပ္သင့္တယ္။ သူေျပာမယ့္ စကားကို ဆံုးေအာင္ အရင္ နားေထာင္ရမယ္။ ၾကားျဖတ္ျပီး ျငင္းခုံဖို႔၊ ေ၀ဖန္ဖို႔ပဲ စိုင္းျပင္းမေနသင့္ဘူး။ နားေထာင္ျခင္းဟာလည္း အတတ္ပညာတစ္ခုပါပဲ။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...

ဆင္ကေလးႏွင့္ သံၾကိဳး

ဂ်မ္ဘိုဟာ ဆပ္ကပ္တစ္ခုက ဆင္ေပါက္ကေလးပါ။ သူ႔မိဘေတြကလည္း အဲဒီဆပ္ကပ္ရဲ႕ အသံုးေတာ္ေဟာင္း ေတြျဖစ္တယ္။ ဆင္ေပါက္ေလး ဂ်မ္ဘိုဟာ ငယ္ရြယ္သူပီပီ အေဆာ့သန္ျပီး ေနရာတကာ စပ္စပ္စုစုနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနတတ္လို႔ ဆပ္ကပ္ထဲက လူေတြက သူ႔ကို သံၾကိဳးေသးေလးနဲ႔ တိုင္မွာ ခ်ည္ေႏွာင္ ထားလိုက္တယ္။ ဒီလိုခ်ည္ေႏွာင္ခံရတာကို ဂ်မ္ဘိုက နည္းနည္းမွ က်င့္သားမရခဲ့လို႔ အခ်ည္ေႏွာင္ခံစမွာ သံၾကိဳးက လႊတ္ေအာင္ သူရုန္းခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ေသးငယ္တဲ့ အားနဲ႔ ၾကိဳးကို ျပတ္ေအာင္ မရုန္းႏိုင္ခဲ့ေတာ့ ၾကိဳးမီရာ ေနရာေလာက္မွာပဲ သူလႈပ္ရွားခဲ့ရတယ္။

ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ သံၾကိဳးက လႊတ္ေအာင္ သူၾကိဳးစားျပန္တယ္။ မေအာင္ျမင္ခဲ့ျပန္ဘူး။ တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္၊ တစ္ၾကိမ္ျပီး တစ္ၾကိမ္ သံၾကိဳးက လႊတ္ေအာင္ သူအမ်ဳိးမ်ဳိး ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ ခဲ့ဘူး။ ၾကာေတာ့ လႊတ္ဖို႔ သူမၾကိဳးစားေတာ့ဘူး။ သူ႔မိဘေတြကို ၾကည့္ေတာ့လည္း သံၾကိဳးေတြနဲ႔ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံထားရတာကို ေတြ႔ေတာ့ ဒီလို ခ်ည္ေႏွာင္ခံရတဲ့ ဘ၀ကို သူက်င့္သားရလာခဲ့တယ္။

ဂ်မ္ဘိုဟာ တေျဖးေျဖး ၾကီးျပင္းလာခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ အင္အားဟာ ေျခေထာက္မွာ ခ်ည္ထားတဲ့ သံၾကိဳးကို ႏွာတစ္မႈတ္စာနဲ႔ေတာင္ ျဖတ္ႏိုင္ပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ သံၾကိဳးကို ျဖတ္ဖို႔ သူမေတြးမိေတာ့ဘူး။ ဒီသံၾကိဳးဟာ ဘယ္လိုမွ ျဖတ္လို႔ မရႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ အေတြးက သူ႔ရဲ႕ ႏွလံုးထဲ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အရိုးစဲြေနခဲ့လို႔ပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္မ်ဳိးဆက္ျပီး တစ္မ်ဳိးဆက္ ဆပ္ကပ္ထဲက ဆင္ၾကီးေတြဟာ ျမင္ရတဲ့ သံၾကိဳးေသးေလးနဲ႔ ေျခေထာက္ကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံရျပီး မျမင္ရတဲ့ သံၾကိဳးၾကီးနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံခဲ့ၾကရတယ္။ အဲဒီ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံ ဘ၀ေလးထဲမွာပဲ သူတို႔ဟာ က်င္လည္ေနၾကေတာ့တယ္။

အခ်ိန္ေတြဟာ မျပတ္ေျပာင္းလဲေနပါတယ္။ ဟိုတုန္းက မလုပ္ႏိုင္ခဲ့တာကို ဒီေန႔မွာ လုပ္လို႔ရရင္လည္း ရသြားႏိုင္မယ္။ ဟိုတုန္းက လုပ္ႏိုင္ခဲ့တာကို ဒီေန႔မွာ ခက္ရင္လည္း ခက္သြားႏိုင္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဓိက က စိတ္ထဲမွာ မေျပာင္းလဲတဲ့ အယူအဆေတြကို အရိုးစဲြျပီး ခ်န္မထားမိခဲ့ဖို႔ပဲလိုတယ္။ ကြ်န္မတို႔ဟာ ဆင္ကေလး ဂ်မ္ဘိုလို အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံ ဘ၀မွာ က်င့္သားရ က်င္လည္ေနခဲ့ၾကျပီလား... ?

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...

မိမိကိုယ္ကို ကိုင္လႈပ္ျခင္း

လင္းယုန္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕အသိုက္ကို ပင္ျမင့္ထက္မွာ ဒါမွမဟုတ္ မတ္ေစာက္တဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထိပ္မွာ ေဆာက္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ အေ၀းၾကည့္ မွန္ေျပာင္းနဲ႔ အေသးစိတ္ ေလ့လာ ၾကည့္႐ွဴခ်က္မ်ားအရ လင္းယုန္ေတြဟာ အသိုက္ေဆာက္ရာမွာ ပထမဦးဆံုး အသိုက္ရဲ႔ေအာက္မွာ “ဆူးခက္” ေတြနဲ႔ ခင္းၾကတယ္။ ဆူးခက္ေပၚမွာ ေက်ာက္တံုးေသးေတြ ထပ္ခင္းျပီး ေက်ာက္တံုးေပၚမွာမွ သစ္ရြက္သစ္ေဆြးေတြ၊ ငွက္ေမြးေတြထပ္ခင္းျပီး ဥဥဖို႔ အသိုက္ေဆာက္ၾကတယ္။

ဥက ေပါက္လာတဲ့ လင္းယုန္ေပါက္ေလးေတြဟာ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ၾကီးလာျပီး အေမြးအေတာင္ေတြ စံုလာျပီဆိုရင္ မိခင္လင္းယုန္က ဒီအရြယ္ဟာ ငွက္ကေလးေတြ “ကိုယ္ထူကိုယ္ထ” ျဖစ္သင့္တဲ့ အရြယ္ဆုိျပီး အသိုက္ကို စတင္ လႈပ္ခါေတာ့တယ္။ ငွက္သိုက္ထဲက သစ္ရြက္ေတြ ငွက္ေမြးေတြ ျပဳတ္က်ျပီး ေက်ာက္ခဲေလးေတြ၊ ဆူးခက္ေတြ ေပၚလာတဲ့အထိ လႈပ္ခါေတာ့တယ္။ ငွက္ေပါက္ေလးေတြက ေက်ာက္ခဲမာေတြ၊ ဆူးခက္ေတြေၾကာင့္ နာက်င္ျပီး တစာစာ ေအာ္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ မိခင္လင္းယုန္က ငွက္ကေလးေတြ အသိုက္ထဲ မေနႏိုင္ေအာင္ အၾကင္နာ ကင္းမဲ့စြာ ေမာင္းထုတ္ပါေတာ့တယ္။ နာက်င္ေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြက အသိုက္ကို မခဲြမခြာခ်င္ဘဲ စတင္ပ်ံသန္းဖို႔ အသိုက္ကို ခဲြခဲ့ၾကရတယ္။

မိခင္လင္းယုန္က တကယ္ပဲ အၾကင္နာကင္းမဲ့ျပီး ငွက္ကေလးေတြကို ေမာင္းထုတ္ လိုက္တာလား... ? မဟုတ္ပါဘူး။ မိခင္ပီပီ ကိုယ့္ရင္ေသြးကို ခ်စ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိခင္က လင္းယုန္ငွက္ေလးေတြကို ေနရာအႏွံ႔ ပ်ံသန္းႏိုင္တဲ့ ငွက္ေတြျဖစ္ေအာင္ ပိုေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငွက္ကေလးေတြကို သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိတဲ့ အသိုက္က ခြာျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားကိုးတတ္ဖို႔ အသုိက္ကေန ေမာင္းထုတ္ရျခင္းျဖစ္တယ္။

တကယ္ေတာ့ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ဟင္းရည္တစ္ခြက္နဲ႔ တူတယ္။ ဟင္းရည္ကို မေမႊေပးရင္ အရသာရွိတဲ့ ဟင္းဖတ္ ဟင္းႏွစ္ေတြက ပန္းကန္ေအာက္မွာပဲ အနယ္ထိုင္ေနတတ္တယ္။ ဟင္းခြက္ကို ေမႊေပး၊ လႈပ္ခါေပးမွ အရသာေကာင္းကို စားမိပါလိမ့္မယ္။ လင္းယုန္ငွက္ကေလးလိုပဲ မိခင္က အၾကင္နာမဲ့စြာ အသိုက္ကို “လႈပ္ခါ” ေပးမွ သူတို႔ဟာ အျမင့္ဆံုးနဲ႔ အေ၀းဆံုးကို ပ်ံသန္းႏိုင္မွာျဖစ္တယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...

ကမာၻအံ့ဖြယ္ (၇)ခု

ဆရာမ တစ္ဦးသည္ တပည့္မ်ားကို ကမာၻေပၚရွိ အံ့ဖြယ္အရာ (၇)ခုကို ခ်ေရးေစသည္။ တပည့္အမ်ားစု၏ အေျဖမွာ...

၁) အီဂ်စ္ရွိ ပိရမစ္
၂) အိႏိၵယရွိ တပ္(ခ်)မဟာ (Taj Mahal)
၃) အေမရိကားရွိ Grand Canyon
၄) ပနားမား တူးေျမာင္း (Panama Canal)
၅) အေမရိကားရွိ Empire State Building
၆) ေရာမရွိ စိန္႔ပီတာ (Saint Peter's Square) ႏွင့္

၇) တရုတ္ျပည္ရွိ ဂရိတ္ေ၀ါလ္ တို႔ျဖစ္ၾကသည္။

တပည့္မ်ား၏ အေျဖစာရြက္ကို ဆရာမ လိုက္သိမ္းစဥ္ ကေလးငယ္တစ္ဦးမွာ အေျဖ မေရးေသးသျဖင့္ ဆရာမက “သမီး..ဘာအခက္အခဲရွိလို႔လဲ.. ဆရာမ ဘာကူညီရမလဲ” ဟု ေမးရာတြင္ ကေလးငယ္က အတန္ငယ္ စဥ္းစားျပီး....
“ဆရာမ... သမီး ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးခ်င္လို႔ပါ။ ကမာၻေပၚမွာရွိတဲ့ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အရာအမ်ားၾကီးကို သမီးေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္(၇)ခုကို ေရြးရင္ေကာင္းမလဲ မသိလို႔ပါ”
“ ကိစၥမရွိဘူး သမီး.. သမီး ေတြးမိတာေတြ ဆရာမကို ေျပာျပ ဆရာမ ကူညီေပးမယ္”
“ သမီး စဥ္းစားမိတာေတြက.....

၁) ကမာၻေပၚမွာရွိတဲ့ လွပတဲ့ အရာေတြကို သမီးတို႔ ေတြ႔ျမင္ရတယ္။
၂) ပိုးမႊားတိရိစာၦန္ရဲ႕ ေအာ္သံ၊ ငွက္ေတြရဲ႕ ေတးသီသံကို သမီးတို႔ ၾကားရတယ္။
၃) စိတ္၀င္စားစရာ အရာေတြကို သမီးတို႔ ထိေတြ႔ရတယ္။
၄) ရသာေကာင္းေတြကို သမီးတို႔ ျမည္းစမ္းရတယ္။
၅) မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ဂ႐ုစိုက္မႈကို ခံရတယ္။
၆) စိတ္လိုလက္ရ သမီးတို႔ ရီေမာႏိုင္တယ္။
၇) လူေတြကို ခ်စ္ခင္သလို လူေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္ျခင္းကိုလည္း ခံရတယ္”

ကေလးငယ္၏ ေျဖသံအဆံုးတြင္ စာသင္ခန္းတစ္ခုလံုး ေခတၱမွ် တိတ္ဆိတ္ သြားခဲ့သည္။ လူအမ်ားစုက ဘ၀၏ “ ရိုးရွင္းေသာ အရာမ်ားကို” အျမဲလိုလို လွ်စ္လွ်ဴ႐ွဴမိ တတ္ၾကသည္။ အမွန္မွာ ထိုအရာမ်ားသာလွ်င္ ကမာၻေပၚရွိ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းေသာ၊ ထူးဆန္းေသာ အရာမ်ားျဖစ္သည္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...

သင္ယူျခင္းမွာ မျငီးေငြ႔ပါ

တြင္းေပါက္တစ္ေပါက္ပဲ လုပ္ထားတဲ့့့ ၾကြက္ဟာ အလြယ္တကူ အဖမ္းခံရႏိုင္တယ္။

တိတ္ဆိတ္ေမွာင္မိုက္တဲ့ ညတစ္ညမွာ ၾကြက္အိုၾကီး တစ္ေကာင္ဟာ ၾကြက္ေတြကို ဦးေဆာင္ျပီး အစာရွာ ထြက္လာၾကတယ္။ အိမ္တစ္အိမ္ရဲ႕ မီးဖိုေဆာင္က အမႈိက္ပံုးထဲမွာ စားၾကြင္းစားက်န္ေတြကို သူတို႔ ေတြ႔လိုက္တယ္။အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ေရႊေငြရတနာေတြကို လူေတြ ေတြ႔သလိုပဲ စားၾကြင္းစားက်န္ေပမယ့္ သူတို႔အတြက္ အဖိုးတန္လြန္းပါတယ္။

ၾကြက္ေတြဟာ အမိႈက္ပံုးထဲက၊ အမိႈက္ပံုေဘးက အစာေတြကို အငမ္းမရ စားေနတုန္း စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္လိုက္တဲ့ ေၾကာင္ေအာ္သံကို ၾကားေတာ့ သည္းေျခပ်က္မတတ္ ေၾကာက္လန္႔မိၾကတယ္။ ပုန္းေအာင္းဖို႔ ေနရာကို အလွ်င္အျမန္ရွာျပီး ေၾကာင္ရန္က လြတ္ေအာင္ သူတို႔ အျမန္ေျပးပုန္းၾကတယ္။ ကံမေကာင္းတ့ဲ ၾကြက္ကေလး ႏွစ္ေကာင္က အပုန္းေနာက္က်လို႔ ေၾကာင္ရဲ႕ အဖမ္းကို ခံလိုက္ရတယ္။ ေၾကာက္ရြံ႔ေနတဲ့ ၾကြက္ႏွစ္ေကာင္ကို ေၾကာင္က စားမလို လုပ္တုန္း ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ မာန္ဖီသံကို ၾကားေတာ့ ေၾကာင္ဟာ လန္႔ျပီး ထြက္ေျပးသြားေတာ့တယ္။

ေၾကာင္ထြက္ေျပးသြားမွ ေခါင္းေဆာင္ ၾကြက္အိုၾကီးဟာ အမိႈက္ပံုးေနာက္က ေအးေအးေဆးေဆး ထြက္လာျပီး ၾကြက္ေတြကို ဒီလို ေျပာပါတယ္။ “ ဘာသာစကား တစ္မ်ဳိးထက္ ပိုတတ္ရင္ အက်ဳိးမယုတ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ မင္းတို႔ကို ငါအေစာၾကီး ကတည္းက ၾကိဳေျပာထားျပီးသား။ အခု ၾကည့္စမ္း မင္းတို႔အသက္ကို ငါကယ္လိုက္ႏိုင္ျပီ” ဟူသတည္း။

အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ တစ္ခုပိုျခင္းသည္ လမ္းတစ္လမ္း တိုးလာသည္ႏွင့္ တူ၏။ မျပတ္ဆည္းပူးျခင္းသည္ ေအာင္ျမင္သူမ်ား၏ ရာသက္ပန္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ျဖစ္သည္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Read More...

Collapse...