မူရင္း.... ျပင္သစ္စာေရးဆရာ Alphonse Daudet (၁၈၄၀-၁၈၉၇)
Alphonse Daudet ဟာ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံရဲ႔ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာျဖစ္တယ္။ သူ႔တစ္သက္မွာ ၀တၳဳရွည္ ၁၃ပုဒ္၊ ၀တၳဳတို ၄ ပုဒ္၊ ျပဇာတ္၊ သီခ်င္းနဲ႔ ကဗ်ာ အေျမာက္အမ်ားကို ေရးစပ္ခဲ့တယ္။ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ Nîmes ျမိဳ႔က ဆင္းရဲသား ကုန္သည္မွ ေမြးဖြားခဲ့ျပီး မိခင္ရဲ႔ သြန္သင္မႈေၾကာင့္ စာေရးျခင္းကို ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။ ၁၇ ႏွစ္အရြယ္မွာ ပထမဆံုးကဗ်ာကို စတင္ေရးသားခဲ့တယ္။ စစ္ျဖစ္ေတာ့ စစ္တပ္ထဲ ၀င္လိုက္တယ္။ စစ္အတြင္း ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြ၊ စစ္ေျမျပင္က အေတြ႔အၾကံဳေတြက သူ႔အတြက္ အေကာင္းဆံုး ကုန္ၾကမ္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ၀တၳဳတို ေလးပုဒ္ထဲက ဒီ “ေနာက္ဆံုး သခၤန္းစာ” ၀တၳဳတိုဟာလည္း ျပင္သစ္လူမ်ဳိးတို႔ရဲ႔ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ကို မီးေမာင္းထိုးေပးတဲ့ ၀တၳဳေလးတစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္။
ေနာက္ဆံုး သခၤန္းစာ
ထိုေန႔က ေက်ာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္က်မွ ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ဆရာ M. Hamel က စာေမးမည္ဟု ေျပာခဲ့ေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ စာတစ္လံုးမွ မၾကည့္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဆရာဆူမွာကို စိုးရိမ္ေနခဲ့သည္။ ေက်ာင္းမတက္ဘဲ ေတာထဲ ေလွ်ာက္သြားမည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ကူးမိသည္။
ရာသီဥတုမွာ ေႏြးေထြးေနသည္။ ေကာင္းကင္မွာ ၾကည္လင္ေနသည္။ သစ္ပင္ထက္တြင္ ငွက္ကေလးမ်ား ေတးသီက်ဴးေနသည္။ သစ္စက္ရံုေနာက္ဖက္ရွိ ျမက္ခင္းျပင္တြင္ Prussian စစ္သားမ်ား စစ္ေရး ေလ့က်င့္ေနၾကသည္။ ဤျမင္ကြင္းမ်ားက စာအလြတ္က်က္တာထက္ပင္ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစိတ္ကူးမ်ားကို ရုတ္သိမ္းျပီး ေက်ာင္းရွိရာ ဖက္သို႔ ကြ်န္ေတာ္ အေျပးသြားလိုက္သည္။
ျမိဳ႔လယ္ခန္းမကို ေက်ာ္ျဖတ္ခ်ိန္တြင္ ခန္းမေဆာင္ရွိ ေၾကာ္ညာဆိုင္းပုဒ္ေရွ႔တြင္ လူအမ်ား ရပ္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္သည္။ ဤႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ သတင္းဆိုးမ်ားျဖစ္သည့္ စစ္႐ႈံးျခင္း စစ္သားစုေဆာင္းျခင္းႏွင့္ အထက္မွ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အမိန္႔မ်ားသည္ ထိုေနရာမွ ျပန္႔ထြက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုေနရာ၌ မရပ္နားဘဲ ကြ်န္ေတာ္ ေရွ႔ဆက္ေျပးသည္။ စိတ္ထဲတြင္ “ဘာျဖစ္ျပန္ျပီလဲ” ဟု ေတြးေနမိသည္။
သံထည္အလုပ္သမား Wachter ႏွင့္ သူ႔တပည့္ကုိလည္း လူအုပ္ၾကားတြင္ ေၾကာ္ညာစာ ဖတ္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္သည္။ ကြင္းျပင္ကို ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္ေျပးသည္ကို ျမင္ေသာ္ “လူေလး.. အဲေလာက္ အျမန္ေျပးစရာ မလိုပါဘူး။ ေက်ာင္းကို မင္းအခ်ိန္မွီေရာက္မွာပါ” ဟု လွမ္းေအာ္သည္။
ကြ်န္ေတာ့္ကို သူေနာက္ေနတာပဲျဖစ္မည္။ အသက္ကို လု႐ွဴရင္း ဆရာ M. Hamel ၏ ျခံ၀င္းထဲ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္သြားသည္။
ခါတိုင္းေန႔မ်ားတြင္ ေက်ာင္းစတက္ခ်ိန္၌ ေက်ာင္း၀င္းထဲက အသံမ်ားသည္ လမ္းမေပၚမွ ၾကားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဆူညံေနတတ္သည္။ စားပဲြခံု ဖြင့္ပိတ္သံမ်ား၊ စားပဲြခံု မ သံမ်ား၊ နားကို ပိတ္ျပီး စာေအာ္က်က္ေနသံမ်ား၊ ထို႔ေနာက္ ဆရာက ဆိတ္ဆိတ္ေနၾကရန္ သံေပတံၾကီးႏွင့္ စားပဲြခံုကို ရိုက္လိုက္သည့္ အသံမ်ားျဖင့္ ဆူညံေနတတ္သည္။
ထိုဆူညံသံမ်ားကို အသံုးခ်ျပီး စာသင္ခန္းထဲသို႔ တိတ္တဆိတ္ ၀င္ေရာက္ရန္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ကူးမိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔က တနဂၤေႏြေန႔ မနက္ကဲ့သို႔ အပ္က်သံမွ်ပင္ မၾကားေအာင္ တိတ္ဆိတ္လို႔ေနသည္။ ပြင့္ေနေသာ ျပတင္းေပါက္မွ အထဲသို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္သည္။ ေက်ာင္းသားတိုင္းက ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ထိုင္ေနၾကသည္။ ဆရာက သူ႔လက္စဲြေတာ္ ေပတံၾကီးကို ဂ်ဳိင္းၾကားညႇပ္ျပီး အတန္းေရွ႔တြင္ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္တံခါးကို တြန္းဖြင့္ျပီး အမ်ားေရွ႔က တိတ္တဆိတ္ ျဖတ္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာ မည္မွ် နီျမန္းေနမည္၊ ရင္ေတြ မည္မွ် ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ ခုန္ေနမည္ကို ခန္႔မွန္းၾကည့္ႏိုင္သည္။
သို႔ေသာ္ ဘာမွ် မျဖစ္ခဲ့။ ဆရာ M. Hamel က ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြ႔ေသာ္ ၾကင္နာစြာျဖင့္ “ ခံုမွာ ျမန္ျမန္သြားထိုင္ သြား... Franz ေလး... မင္းကို မေစာင့္ဘဲ ဆရာတို႔ စာစသင္ေတာ့မယ္”
ထိုင္ခံုကို ခြျပီး ကြ်န္ေတာ္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ စိတ္နည္းနည္း သက္သာရာ ရသြားမွ ဆရာ့ကို ကြ်န္ေတာ္ သတိထား ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဆရာက သူ၏ လွပေသာ အစိမ္းေရာင္ ကုတ္အကၤ်ီကို ၀တ္ဆင္ထားသည္။ အနားတြန္႔ေနေသာ နက္တိုင္ကို စည္းထားသည္။ အနားကြပ္ထားေသာ အနက္ေရာင္ ဦးထုပ္ကိုလည္း ေဆာင္းထားေသးသည္။ ထို၀တ္စံုကို အထက္က လာေရာက္စစ္ေဆးေသာအခ်ိန္ သို႔မဟုတ္ ဆုေပးပဲြေန႔မ်ားတြင္သာ သူ၀တ္ဆင္တတ္သည္။ ထို႔အျပင္ စာသင္ခန္းသည္ ထူးျခားေနသည္။ ေလးနက္မူ ျပည့္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္အား ပိုအ့ံၾသေစသည့္ အရာမွာ စာသင္ခန္းရွိ အျမဲလြတ္ေနသည့္ ေနာက္ဆံုး ခံုတန္းတြင္ ထိုင္ေနၾကေသာ ရြာသားမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ သူတို႔လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကဲ့သို႔ပင္ တည္ျငိမ္ေလးနက္ေနသည္။ ရြာသားမ်ားထဲတြင္ ၾတိဂံပံု ဦးထုပ္ကို ေဆာင္းထားေသာ Hauser အဘိုးအို၊ ယခင္ ရြာသူၾကီးေဟာင္း၊ ယခင္ စာပို႔လုလင္ႏွင့္ ရြာသူရြာသားအခ်ဳိ႔ ပါ၀င္သည္။ လူတိုင္းၾကည့္ရသည္မွာ မရႊင္မပ်၊ Hauser က အနားပဲ့ ဖတ္စာအုပ္ တစ္အုပ္ကို ဖြင့္ျပီး ဒူးေပၚတြင္ တင္ထားသည္။ စာအုပ္ေပၚတြင္ သူ၏ မ်က္မွန္ၾကီးကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္ တင္ထားေသးသည္။
ဤအခ်င္းအရာမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ အ့ံၾသေနခ်ိန္တြင္ ဆရာက စာသင္ခံုေပၚတြင္ ထိုင္ေနျပီျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္အား ၾကင္နာစြာ ေျပာခဲ့သကဲ့သို႔ ညင္သာေလးနက္ေသာ ေလသံျဖင့္ “တပည့္တို႔.... ဒါဟာ တပည့္တို႔ကို ဆရာသင္ေပမဲ့ ေနာက္ဆံုး သခၤန္းစာျဖစ္တယ္။ Alsace နဲ႔ Lorraine က ေက်ာင္းေတြ ဂ်ာမန္ဘာသာနဲ႔ပဲ သင္ရမယ္လို႔ ဘာလင္ျမိဳ႔ကေန အမိန္႔စာလာတယ္။ ဂ်ာမန္စာသင္မဲ့ ဆရာအသစ္ မနက္ျဖန္ ေရာက္လာလိမ့္မယ္။ ဒီေန႔ဟာ တပည့္တိ႔ုကို ျပင္သစ္ဘာသာလို သင္တဲ့ ေနာက္ဆံုး သခၤန္းစာျဖစ္တဲ့အတြက္ စိတ္၀င္တစား သင္ယူၾကမယ္လို႔ ဆရာေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္”
ဆရာ့စကားကို ၾကားေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ လြန္စြာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလိုက္သလဲ ! ဒါေၾကာင့္ ျမိဳ႔ေတာ္ခန္းမေရွ႔မွာ လူေတြ ၀ိုင္းအုံ႔ ၾကည့္ေနၾကတာကိုး.... !
ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ျပင္သစ္လို သင္ရမဲ့ ေနာက္ဆံုး စာသင္ခ်ိန္ေလး...
စာစီစာကံုးကို ကြ်န္ေတာ္ မေရးတတ္ခင္မွာ ျပင္သစ္ဘာသာကို ကြ်န္ေတာ္ မသင္ရေတာ့ဘူးတဲ့ ! ဒီလိုနဲ႔ပဲ ျပီးဆံုး သြားရေတာ့မလား... ? အရင္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ စာမၾကိဳးစားခ့ဲဘူး။ အတန္းေတြ လစ္ျပီး ငွက္ႏိုက္ခဲ့တယ္။ Saar ျမစ္ေဘးသြားျပီး စကိတ္စီးဖို႔ပဲ သိခဲ့တယ္။ ဒါေတြကို ျပန္စဥ္းစားမိျပီး ကြ်န္ေတာ္ ေနာင္တရမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ သဒၵါစာအုပ္ေတြ၊ သမိုင္းစာအုပ္ေတြ၊ ကြ်န္ေတာ္ ၾကည့္မရျဖစ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ သယ္ရေလးလံတဲ့ စာအုပ္ေတြက အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ မိတ္ေဆြေဟာင္းလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီစာအုပ္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ထားမပစ္ခဲ့ခ်င္သလို ဆရာ M. Hamel ကိုလည္း မခဲြခ်င္ဘူး။ ဆရာလည္း သြားရေတာ့မယ္။ ေနာက္ဆို သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ လံုး၀ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ဒါေတြကို ေတြးမိျပန္ေတာ့ ဟိုအရင္တုန္းက သူ အျပစ္ေပးခဲ့တာေတြ၊ ရိုက္ႏွက္ခဲ့တာေတြ အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ေမ့လိုက္မိတယ္။
သနားဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာ !
ဆရာက သူ၏ လွပေသာ ၀တ္စံုကို ၀င္ဆင္ခဲ့ျခင္းမွာ ဤေနာက္ဆံုး သခၤန္းစာအတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္ေစရန္ ျဖစ္သည္။ ရြာသားမ်ား စာသင္ခန္းထဲတြင္ ထိုင္ေနျခင္းကို ယခုမွ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။ သူတို႔လည္း စာသင္ခန္းသို႔ အျမဲ ေရာက္မလာခဲ့ျခင္းအတြက္ ေနာင္တ ရေနလိမ့္မည္။ အႏွစ္ ၄၀ လံုးလံုး သစၥာရွိရွိ သင္ၾကားေပးခဲ့ေသာ ဆရာအား ေက်းဇူးဆပ္ရာေရာက္ေအာင္ ဤသို႔ လာေရာက္ထိုင္ေနျခင္းလည္း ျဖစ္မည္။ ဆံုး႐ႈံးသြားရေတာ့မည့္ ႏိုင္ငံအား သူတို႔၏ ေလးစားၾကည္ညုိမႈကို ျပသရန္လည္း ျဖစ္မည္။
ကြ်န္ေတာ္ေတြးေတာေနခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ ေခၚသံကို ၾကားလိုက္မိသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အလွည့္ စာအလြတ္ ရြတ္ျပရန္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သာ ထိုခက္ခဲေသာ ၾကိယာ အသံုးအႏႈန္းမ်ားကို အစမွအဆံုး အသံေန အသံထား ပီသစြာႏွင့္ အမွားအယြင္းမရွိ ရြတ္ဆိုႏိုင္ခဲ့လွ်င္ ခြန္အား မည္မွ် စိုက္ထုတ္ရပါေစ ကြ်န္ေတာ္ေက်နပ္သည္။ သို႔ေသာ္ စစျခင္း စာေၾကာင္းႏွင့္ပင္ ကြ်န္ေတာ္ ထစ္အေနသည္။ ေနရာမွာပင္ ရပ္ျပီး စားပဲြခံုကို ကိုင္က ကိုယ္ကို ယိုင္ခါေနမိသည္။ ေခါင္းပင္ မေမာ့ရဲေလာက္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ ဆရာက “မင္းကို ငါ အျပစ္မတင္ပါဘူး Franz ေလး... မင္းလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ထိခိုက္ေနမွာပဲ။ လူတိုင္းက “ထားလိုက္ပါ။ အခ်ိန္ရွိေသးတာပဲ။ မနက္ျဖန္မွ ထပ္သင္လည္း ေနာက္မက်ေသးပါဘူး” လို႔ ထင္ေနၾကတာပဲ။ အခုေတာ့ ငါတို႔အျဖစ္ကို ၾကည့္စမ္း... ဟင္း.... ဒါဟာ စာသင္တာကို ရက္ေရႊ႕ခ်င္ၾကတဲ့ Alsace လူမ်ဳိးေတြရဲ႔ ကံမေကာင္းျခင္းေတြပဲ။ “ဘာလဲ .. မင္းတို႔က ကုိုယ့္ကိုယ္ကို ျပင္သစ္လူမ်ဳိးလို႔လည္း ေျပာေသးတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာစကားေတာင္ မေျပာတတ္.. မေရးတတ္ပါလား” လို႔ အခုေတာ့ ဟိုေကာင္ေတြ ကဲ့ရဲ႔ဖို႔ အက်ဳိးအေၾကာင္း ရျပီေပါ့။ သနားစရာ Franz ေလးေရ.. ဒါဟာ မင္းတစ္ေယာက္တည္းရဲ႔ အမွားမဟုတ္ပါဘူး။ ငါတို႔ အားလံုးမွာလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ႏိုင္တဲ့ အမွားေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ”
“မင္းတို႔ရဲ႔ မိဘေတြက မင္းတို႔ရဲ႔ သင္ၾကားမႈကို ဂ႐ုမစိုက္ၾကဘူး။ ၀င္ေငြပိုရေအာင္ဆိုျပီး မင္းတို႔ရဲ႔ ေက်ာင္းစာအုပ္ကို ပစ္ျပီး လယ္ထဲ၊ စက္ရံုထဲ အလုပ္ ဆင္းေစခ်င္ၾကတယ္။ ငါကေရာ့.. ငါလည္း ငါ့ကိုငါ အျပစ္ေျပာ စရာ မရွိဘူးလား...? ငါလည္း အျမဲတမ္း မင္းတို႔ကို သခၤန္းစာ မလုပ္ခိုင္းဘဲ ပန္းေရေလာင္း ေစခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား..? ငါ ငါးသြားမွ်ားခ်င္တဲ့ ေန႔ဆိုရင္ မင္းတို႔ကုိ ပိတ္ရက္ေပးလိုက္တာပဲ မဟုတ္လား... ?”
ဆရာ M. Hamel က ဆက္ျပီး ဤအေၾကာင္းအရာမွ ထိုအေၾကာင္းအရာသို႔ ဆက္ေျပာသည္။ ထို႔ေနာက္ ျပင္သစ္ဘာသာ စကားသို႔ ေရာက္သြားျပန္သည္။ ကမာၻေပၚတြင္ ျပင္သစ္စကားသည္ အလွပဆံုး စကား ျဖစ္သလို အရွင္းလင္းဆံုးႏွင့္ အတိက်ဆံုး စကားလည္း ျဖစ္သည္ဟု ေျပာျပန္သည္။ ထိုဘာသာစကားကို ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ထဲတြင္ ျမဲျမံစြာ မွတ္သားထားသင့္ေၾကာင္း၊ လံုး၀ မေမ့သင့္ေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံဆံုး႐ႈံးျပီး ကြ်န္အျဖင့္ ေရာက္ခဲ့ေသာ္လည္း ကိုယ္ဘာသာစကားကို ျမဲျမံစြာ မွတ္သားထားျခင္းသည္ ေထာင္တံခါးကို ဖြင့္ေသာ ေသာ့ကို ကိုင္ထားသည္ႏွင့္ တူေၾကာင္းလည္း ေျပာသည္။ ထို႔ေနာက္ စာအုပ္ကုိ လွန္ျပီး သဒၵါအေၾကာင္း ဆက္သင္သည္။ အ့ံၾသဖို႔ ေကာင္းသည္မွာ ယေန႔သင္ေသာ သခၤန္းစာ အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ေနသည္။ ဆရာရွင္းျပေသာ သခၤန္းစာမွာ အလြန္လြယ္ကူေနသည္။ ဤသို႔ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါမွ နားမေထာင္ခ့ဲဖူးသလို ဆရာလည္း တစ္ခါမွ ဤသို႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းမျပဖူးခဲ့ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္သည္။ သနားစရာေကာင္းေသာ ဆရာမွာ သူသိသမွ် တတ္သမွ်ကို ဤေက်ာင္းမွ မခဲြခြာခင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို သင္ေပးခဲ့ခ်င္ပံု ရသည္။ အရာအားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ဦးေႏွာက္ထဲ သြပ္သြင္းခဲ့ခ်င္ပံုရသည္။
သဒၵါသင္ျပီးေနာက္ အေရးအသားပိုင္းကို သင္ျပန္သည္။ ထိုေန႔က မိတၱဴ အသစ္ကူးထားေသာ စာရြက္ကို ဆရာက ေ၀ေပးသည္။ စာရြက္ေပၚတြင္ လွပ၀ိုင္းစက္ေသာ လက္ေရးျဖင့္ “France” “Alsace” ဟု ေရးထားသည္။ ထိုစာရြက္မ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ စားပဲြခံုရွိ တိုင္မ်ားတြင္ ခ်ိတ္ဆဲြထားလုိက္သည္။ အလံငယ္မ်ား ကြ်န္ေတာ္တို႔ စာသင္ခန္းထဲတြင္ တလူလူ လႊင့္ေနသည္ႏွင့္တူသည္။ လူတိုင္းက စိတ္၀င္တစား သင္ယူေနသည္။ စာရြက္ေပၚတြင္ ေရးျခစ္ေနေသာ ေဖာင္တိန္သံ မွလဲြ၍ စာသင္ခန္း တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ေနသည္။ တစ္ခါတရံ ပိုးေကာင္ငယ္တစ္ခ်ဳိ႔ စာသင္ခန္းထဲ ပ်ံ၀င္လာတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ထိုအေကာင္မ်ားကို စိတ္မ၀င္စားၾကေပ။ အတန္းထဲတြင္ အငယ္ဆံုး ကေလးပင္ အာရံု မေထြျပားခဲ့ေပ။ လူတိုင္းက “ငါးမွ်ားခ်ိတ္” ပံုကို စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ဆဲြေနၾကသည္။ ထိုအရာသည္လည္း ျပင္သစ္စာျဖစ္မည္။ ေခါင္မိုးေပၚမွ ခိုကေလးမ်ား ညည္းေနၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ထဲတြင္ “ဟိုေကာင္ေတြ ဒီခိုေတြကိုလည္း အတင္းပဲ ဂ်ာမန္လို ညည္းခိုင္းဦးမလား မသိဘူး” ဟု ေတြးေနမိသည္။
ကြ်န္ေတာ္ စာေရးရမွ ေခါင္းေမာ့ၾကည့္ လိုက္တိုင္း ဆရာ M. Hamel ကို ခံုေပၚတြင္ မလႈပ္မယွက္ ထိုင္ေနသည္ကို ေတြ႔သည္။ သူ႔ မ်က္လံုးမ်ားက ပတ္၀န္းက်င္ရွိ အရာမ်ားကို မမွိတ္မသုန္ ၾကည့္ေနသည္။ ဤစာသင္ခန္းထဲ ရွိသမွ် အရာအားလံုးကို သူ႔မ်က္စိထဲ ထည့္ျပီး ယူေဆာင္သြားခ်င္ပံုရသည္။ အႏွစ္ ၄၀ လံုးလံုး ေနထိုင္ခဲ့ေသာ ေနရာ၊ ျပတင္းေပါက္ အျပင္ဖက္က သူ႔ဥယ်ာဥ္၊ မ်က္စိေရွ႔က သူ႔တပည့္မ်ား၊ ႏွစ္လၾကာရွည္ အသံုးျပဳခဲ့ေသာေၾကာင့္ ပြတ္တိုက္ဖန္မ်ားျပီး ေျပာင္လက္ေနေသာ ထိုင္ခံု၊ စားပဲြခံုမ်ား၊ ဥယ်ာဥ္ထဲရွိ သစ္က်ားသီးပင္ ပင္ အေတာ္ ၾကီးထြားေနျပီ။ သူကိုယ္တိုင္ စိုက္ပ်ဳိးခဲ့ေသာ ပန္းႏြယ္မ်ားပင္ ျပတင္းေပါက္ကို ပတ္ျပီး ေခါင္းမိုးအထိ ရစ္ေႏွာင္ေနျပီ။
ယခုအခါ ဤေနရာ ဤေဒသကို စြန္႔ခြာသြားဖို႔အတြက္ သူ မည္မွ် စိတ္ထိခိုက္မည္နည္း။ သနားစရာပါလား..! အိမ္ေပၚထပ္မွာ ဆရာ့ညီမ၏ ေျခသံ၊ ပစၥည္းသိမ္းသံကို ၾကားရျပန္သည္။ မနက္ျဖန္ ဤေနရာကို သူတို႔ ထာ၀ရ စြန္႔ခြာ သြားရေတာ့မည္။
သို႔ေသာ္ ဆရာက အင္အား အျပည့္အ၀ျဖင့္ ယေန႔သခၤန္းစာကို ဆံုးခမ္းတိုင္ေအာင္ သင္ေနသည္။ စာအေရးအသား က်င့္ျပီးေနာက္ သမိုင္းဘာသာကို ဆက္သင္ျပန္သည္။ ထို႔ေနာက္ အေျခခံ အတန္းကို ba, be, bi, bo bu စသည့္ အကၡရာကို သင္ေပးေနျပန္သည္။ စာသင္ခန္း၏ ေနာက္ဆံုးခံုတြင္ ထုိင္ေနေသာ Hauser အဘိုးအိုက သူ႔မ်က္မွန္ကို တပ္ထားျပီျဖစ္သည္။ လက္ထဲတြင္လည္း အေျခခံ ဖတ္စာအုပ္ကို ကိုင္ထားျပီး ထိုအကၡရာမ်ားကို သင္ယူေနသည္။ ခံစားမႈ ျပင္းထန္ေသာေၾကာင့္ သူ႔အသံမ်ားပင္ တုန္ယင္ေနသည္။ ထူးဆန္းေသာ သူ႔အသံထြက္ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ရီခ်င္ေနသလို စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္မိသည္။ အာ...! ဤေနာက္ဆံုး စာသင္ခ်ိန္အား ကြ်န္ေတာ္ တစ္သက္ေမ့ႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္။
ရုတ္တစ္ရက္ စာသင္ခန္းထဲရွိ နာရီမွာ ၁၂ ခ်က္ ေခါက္သံ ထြက္ေပၚလာသည္။ ၀တ္ျပဳ အခ်က္ေပး ေခါင္းေလာင္းလည္း ျမည္လာသည္။ ျပတင္းေပါက္ အျပင္ဖက္မွ Prussians စစ္သည္မ်ား၏ ညာသံကို ၾကားရျပန္သည္။ သူတို႔ စစ္ေရးေလ့က်င့္ျခင္းမွ ရပ္နားျပီ။ ဆရာ M. Hamel ထိုင္ေနရမွ ထရပ္လိုက္သည္။ သူ႔ မ်က္ႏွာမွာ ျဖဴဖပ္ျဖဴေရာ္ ျဖစ္ေနသည္။ ဤသို႔ ျမင့္မားေသာ သူ႔အရပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့ေပ။
“မိတ္ေဆြေရာင္းရင္းတုိ႔....” ဆက္၍ “ ဆရာ .... ဆရာ...” သူ႔အသံမွာ ေရွ႔ဆက္ မေျပာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဆို႔နင့္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ကို ေက်ာက္သင္ပုန္းဖက္ လွည့္လိုက္ျပီး ေျမျဖဴခဲကို ေကာက္ကိုင္ကာ ရွိသမွ် ခြန္အားျဖင့္ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚတြင္ စာလံုးကို ၾကီးႏိုင္သမွ် ၾကီးေအာင္ ခ်ေရးလိုက္သည္။
“ျပင္သစ္ သက္ေတာ္ ရာေက်ာ္ ရွည္ပါေစ”
ထို႔ေနာက္ ေခါင္းကို နံရံေပၚ မွီျပီး စကားပင္ မေျပာႏိုင္ဘဲ ထိုေနရာတြင္ ရပ္လိုသာေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အား “ ေက်ာင္းဆင္းျပီ... မင္းတို႔ သြားႏိုင္ျပီ” ဟု လက္ဟန္ အမႈအရာသာ ျပႏိုင္ခဲ့သည္။
ျပီးပါျပီ။
အဂၤလိပ္ မႈရင္းကို ဤေနရာတြင္ ဖတ္႐ွဴႏိုင္သည္။ တစ္စံုတရာ မွားယြင္းခဲ့ေသာ္ ဘာသာျပန္ေသာ ကြ်န္မတြင္သာ အျပစ္ရွိေၾကာင္း.... ေက်းဇူး တင္ပါသည္။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
Read More...
Collapse...
